Monthly Archives: Kwiecień 2026

 Składniki:
Przepis na 4 osoby:
jajka 4 (3 żółtka +1 jedno całe); starty ser pecorino romano 80 g; ser parmigiano reggiano 30 g; nietłusty boczek 100 g;
ciasto na jajku 200 g;
crème fraîche 100 g;
pieprz (na oko); Ciasto na jajku: 100 g mąki z twardego ziarna tzw. Semola; 50 g mąki typ „00“; 2 jajka; szczypta soli. 

Przygotowanie:
Wymieszać 1 całe jajko z 3 żółtkami i z serami parmigiano i pecorino oraz odać trochę zmielonego pieprzu tak, by powstał gęsty krem. Gotować go chwilkę w Bain-Marie (bemar). Wyciąć małe kwadraciki z cienkiego paska ciasta i nadziać go poprzednio przygotowanym kremem. Zamknąć kwadraciki, łącząc każdy róg z przeciwległym tak, by stworzyły formę gwiazdki. Boczek pociąć na podłużne paseczki, podsmażyć go na patelni, a następnie osuszyć. Przygotować stopione fondue złożone z crème fraìche i startego pecorino, wylać całość na dno talerza. Położyć na kremie pierożki i chrupiący boczek, posypać całość pieprzem.

Międzynarodowej sławy włoski szef kuchni Antonello

Przychodzi taki czas, kiedy inni uważają, że powinieneś przemówić, opowiedzieć, podzielić się doświadczeniem. To miłe, ale momentami przerażające. „Czy wróci Pan do aktorstwa? Czy kupił Pan winnicę w Hiszpanii? Co Pan sądzi o polskiej piłce nożnej?”. To standard. Ale co powiedzieć drugiemu człowiekowi, który pyta o szczęście, miłość, o rzeczy ważne?

Jeszcze dziesięć lat temu byłem przekonany, że doskonale znam odpowiedź. Wino zaprowadziło mnie w miejsca, które te teorie obaliły. Okazało się, że w pewnym momencie niektóre aksjomaty przestają być aksjomatami. Że szczęście może oznaczać codzienne zadowolenie i bezpieczeństwo. Radość z dobrej pogody i niezmienności świata. Od pokoleń, od lat, od miesięcy. Poszukiwanie nowości, podążanie za modami – to atrybut młodości. A co potem? Czy jesteśmy skazani na pustkę i bezsens? Winiarze uważają, że dojrzały człowiek jest jak wino w beczce – ma w sobie całą przeszłość, ale najlepsze ma jeszcze przed sobą. Spokojnie czeka na swój czas. Odcina kupony.

Wszechstronny kucharz i propagator organicznej żywności. Jego restauracja, Mirazur, została wyróżniona dwiema gwiazdkami Michelin. Pochodzi z Argentyny i ma włosko-hiszpańskie korzenie. Szlify zdobywał we Francji, a inspiruje się Japonią. Ten kulturowy tygiel można wyczuć w jego niesamowitych potrawach. 

Jakie są twoje ulubione letnie produkty?
Kocham pomidory, mam 43 odmiany w swoim ogrodzie. Uwielbiam na przykład sorbet z zielonych pomidorów i jabłek granny smith.

Najbardziej zaskakujące danie w twoim życiu?
Danie z cebuli przyrządzone przez Alaina Passarda. Wyjął cebulę z lodówki i wykonał z niej perfekcyjną, niesamowitą potrawę. 

Bez jakich produktów nie możesz się obejść w kuchni?
Bez oliwy, czosnku i cebuli.

Które z twoich podróży zainspirowały cię najbardziej?
Te do Japonii. Mają tam niesamowitą kuchnię i techniki gotowania, które są przekazywane od pokoleń. Nauczyłem się bardzo wiele dzięki japońskiej kulturze.

Czy znajdziemy w twojej kuchni wpływy południowoamerykańskie? 

Strangolapreti to tradycyjna potrawa z włoskiego Trydentu, która najbardziej nas zaciekawiła. W tradycyjnej trydenckiej kuchni nic się nie marnowało – nie można było sobie na to pozwolić. Strangolapreti są kwintesencją kuchni tego włoskiego, górskiego regionu. Robi się je wykorzystując starte, czerstwe pieczywo. Czerstwe pieczywo, szpinak, jajka, parmezan i ricotta – tych kilka składników wystarczy, aby przyrządzić pyszny i sycący obiad lub kolację. Jeżeli nie masz czerstwego pieczywa, nic nie szkodzi, możesz je zastąpić bułką tartą.

Składniki:

250-400 g suchej białej fasoli jaś; 2-3 jabłka; 70-100 ml bulionu warzywnego lub wody; sporo majeranku (świeży lub suszony); sól; pieprz; odrobina gałki muszkatołowej; oliwa z oliwek lub olej; natka pietruszki.

Przygotowanie:

Fasolę namocz w wodzie na około 8-12 godzin. Następnie ugotuj w lekko osolonej wodzie. Niech fasola będzie miękka „na ząb” – trzeba uważać by się nie rozgotowała. Jabłka umyj i pokrój na ósemki lub mniejsze części. Nie obierałam

Pisałem ostatnio o najwyraźniejszym i najbardziej elektryzującym w dzisiejszym świecie winiarskim podziale na Europę i Nowy Świat. Wspominałem też o udanych mariażach tych dwu światów – europejskich winiarzach, którzy przenieśli się na szczodre dla winnej latorośli tereny nowoświatowe, zabierając ze sobą nie tylko doświadczenie, ale przede wszystkim europejski sznyt. O jednym z tych producentów, włosko-chilijskim De Martino, chciałbym państwu opowiedzieć tym razem.

Niedawno miałem okazję spotkać Sebastiana De Martino, który na zaproszenie naszej firmy – Kondrat Wina Wybrane – przyjechał do Polski, aby przeprowadzić kilka degustacji swoich rodzinnych dzieł sztuki (winiarskiej). Sebastian – urodzony już w Chile – jest reprezentantem czwartego pokolenia włoskiej rodziny z Abruzzo, która od ponad 80 lat zajmuje się produkcją wina w Chile. Przez te lata prowadzili uprawy na 347 parcelach rozrzuconych na całej długości kraju (a długi to kraj, oj długi), a z 347 wybrali 50 najlepszych. Każda

Rodzina Troisgros jest jedną z najpotężniejszych i najstarszych rodzin francuskiej gastronomii. Jej przygoda z kuchnią zaczęła się już w latach 20. XX w., gdy Marie i Jean-
-Baptiste prowadzili kawiarnię Chalons, a następnie otworzyli hotel z restauracją w Roanne. Ich syn Pierre oraz wuj Jean po naukach u legendarnego Fernanda Pointa wznieśli Maison Troisgros na szczyty kulinarnych możliwości. Restauracja otrzymała trzy gwiazdki Michelina w 1968 r. i ma je do tej pory. Obecnie pieczę nad gastronomicznym imperium ma wnuk założyciela – Michel Troisgros, który uczył się fachu u najlepszych kucharzy swej epoki, takich jak Alain Chanel czy Michel Guérard. Oprócz prowadzenia trzygwiazdkowej restauracji La Maison Troisgros zarządza wraz z żoną czterogwiazdkowym Hôtel Moderne oraz restauracjami: Le Central i La Colline du Colombier w Roanne, Le Koumir w Moskwie, jednogwiazdkową La Table du Lancaster w Paryżu oraz Cuisine(s) Michel Troisgros w Century Hyatt Hotel w Tokio. Rodzeństwo Michela zarządza

Składniki: 
1 kg mięsa wieprzowego; 40 g przyprawy tzw. miso; 80 g niesolonego masła; olej lub oliwa z oliwek; siano; 300 g warzyw korzeniowych np. marchwi, selera korzeniowego, brukwi, cebuli 1 kg naturalnej soli morskiej; tymianek; rozmaryn.

Przygotowanie:
Podpiekamy mięso wieprzowe na brązowo-złoty kolor w oleju lub oliwie z oliwek. W patelni coccotte umieszczamy siano pocierając je masłem i miso. Pieczemy w rozgrzanym piekarniku w temperaturze 160oC przez około godzinę. Następnie myjemy warzywa korzeniowe i umieszczamy je na rozsypanej na formie części soli, posypujemy ziołami i przykrywamy resztą soli. Pieczemy w tym samym piekarniku z wieprzowiną, aż warzywa będą miękkie, około 40 minut. Usuwamy wieprzowinę z coccote, wyjmujemy z mięsa kość i kroimy je w plastry. Podajemy całość z solonymi pieczonymi warzywami.

Andrew Borg, maltański szef kuchni restauracji Risette poleca zapiekane mięso wieprzowe na sianie z warzywami korzeniowymi. Risette to elegancka restauracja mieszcząca

 Degustacja to bardzo ważna część zajęcia, które kilka lat temu wybrałem, ale wbrew obiegowym opiniom nie ma ona nic wspólnego z towarzyskim popijaniem winka. Kiedy podczas jednej degustacji trzeba spróbować 30 różnych butelek (albo i więcej), potrzebne jest ogromne skupienie i – niestety – naczynie, do którego te wszystkie pyszne wina można wypluwać, a zanim się wypluje, trzeba je wnikliwie ocenić.

Zmysłowa ocena wina opiera się na trzech elementach, to po kolei: oko, nos, usta. Około 80 proc. naszej wiedzy o świecie pochodzi z wrażeń wzrokowych. Patrzymy i pobudzamy wyobraźnię. Mówi się nawet: zjeść coś oczami. W przypadku oceny wina rola wzroku zaczyna się już na poziomie etykiety, która niekiedy ma decydujący wpływ na nasze zainteresowanie daną butelką (lub jego brak). Okiem oceniamy barwę wina, jego klarowność i tak zwane łzy, czyli sposób, w jaki spływa po ściankach kieliszka. Ostatnio klient w jednym z moich sklepów wskazując na dwie stojące obok siebie ciemne butelki, zapytał

Składniki:
1 cebula; 1 ząbek czosnku; 2 kalarepy; 2 marchewki; 1 korzeń pietruszki; 1 mały seler; 1 szklanka posiekanej kapusty pekińskiej; 2-3 łyżeczki soku z cytryny; 2-3 łyżki posiekanego świeżego koperku lub natki pietruszki; 2 liście laurowe; 3 kuleczki ziela angielskiego; 1 łyżeczka otartego lubczyku; szczypta gałki muszkatołowej; sól i pieprz; Do podania: pestki słonecznika, orzeszki ziemne, orzechy włoskie, migdały (do wyboru).

Przygotowanie:
Cebulę, czosnek, seler, marchewkę i pietruszkę pokroić w kostkę, włożyć do garnka i poddusić na oliwie z kilkoma łyżkami wody. W tym czasie obrać i pokroić w kostkę kalarepę, włożyć do garnka wraz z kapustą i zalać wszystko litrem wrzącej wody. Dodać liść laurowy i ziele angielskie. Gotować do momentu, aż wszystkie warzywa będą miękkie. Wyjąć liść laurowy i ziele, całość zmiksować na gładki krem. Doprawić solą, pieprzem, gałką muszkatołową i sokiem z cytryny. Dodać posiekany drobno koperek lub natkę. Wymieszać. Podawać z ziarnami słonecznika,

Maciej Majewski, szef kuchni restauracji Le Victoria Brasserie Moderne w hotelu Sofitel Warsaw Victoria dzieli się z nami swoimi refleksjami na temat współczesnego rozumienia sztuki gotowania oraz wskazuje na podobieństwa pomiędzy kuchnią polską i francuską.

Państwa restauracja łączy tradycje kuchni polskiej i francuskiej. Co takiego w nich pana urzeka?
Maciej Majewski: W rodzimej kuchni urzekają mnie przede wszystkim produkty. Te, na których bazujemy w naszej restauracji są polskiego pochodzenia, pozyskane od regionalnych dostawców. Sprowadzamy je też z innych regionów, w tym z Podhala czy Mazur.

Co uważa pan za specjalność polskiej kuchni regionalnej?
Mamy bardzo bogatą tradycję w tym względzie – wspaniałe miody, sery, wszelkiego rodzaju wędliny – jednym słowem cudowne rzeczy. To smaki dzieciństwa, które bardzo dobrze pamiętamy, a teraz znów do nich wracamy.

Obecnie obserwujemy modę na zdrową żywność i produkty regionalne…
Owszem, moda modą, ale też niezwykły jest fakt, że nastały