WSZYSTKIE

Składniki:
Do gotowania: ramiona jednej dużej ośmiornicy, główka czosnku, kilka gałązek tymianku, 2 papryczki chili, 2 liście laurowe, łyżeczka ziaren pieprzu, szklanka oliwy z oliwek, spora szczypta soli
Marynata: 6 ząbków czosnku, skórka z jednej cytryny, 2 szalotki, 2 papryczki chili, kilka ziarenek ziela angielskiego, kilka ziarenek pieprzu, łyżka świeżego tymianku, oliwa z oliwek.

Przygotowanie:
Wszystkie składniki potrzebne do wstępnego ugotowania ośmiornicy umieść w garnku i zalej oliwą tak, by je przykrywała. Jeśli szklanka to zbyt mało, dolej jej więcej. Garnek postaw na dużym ogniu, a gdy oliwa się zagotuje zmniejsz go tak, by jedynie podtrzymywał ciepło. Ośmiornica powinna gotować się około godziny. Po tym czasie sprawdź wykałaczką czy jest miękka – jeśli nie dasz rady jej wbić w mięso, pozostaw garnek jeszcze chwilę na ogniu. Po ugotowaniu wyciągnij macki z bulionu i zostaw je na chwilę na sitku, tak, by sok dokładnie odciekł. W czasie, kiedy ośmiornica stygnie, możemy przygotować

Składniki:
1 duża cebula; 1 ząbek czosnku; 1 papryka czerwona; 1 papryka żółta; 1 papryka zielona; 3-4 duże pomidory; 300 g dyni np. hokkaido; 1/4 łyżeczki wędzonej papryki; sól.

Przygotowanie:
Cebulę obrać, posiekać i zeszklić na oliwie wraz z czosnkiem w dużym garnku. Następnie dodać pokrojone w kostkę papryki. Gdy będą już lekko miękkie, dodać do nich pokrojone drobno pomidory i dusić na wolnym ogniu. Gdy pomidory rozpadną się, dodać jeszcze pokrojoną w kostkę dynię (hokkaido nie obierać, inne gatunki tak). Dusić do momentu, aż wszystkie warzywa będą miękkie. W razie potrzeby warzywa można podlać odrobiną wody. Na koniec posolić i przyprawić wędzoną papryką.

Magda Gembacka, psycholog społeczny, propagatorka zdrowego stylu życia, autorka książki Kolorowa kuchnia roślinna. Uczta dla podniebienia i zdrowie dla organizmu. Od 8 lat prowadzi blog ammniam.pl na którym dzieli się przepisami na roślinne dania dla małych i dużych. Fascynuje się medycyną żywienia, jest fanką doktora Deana Ornisha

Niektórzy porównują wizytę w hiszpańskiej El Bulli do kulinarnej nirwany. W tej kuchni chodzi o zabawę i wywołanie emocji. Kolacja jest jak wizyta w teatrze na spektaklu, podczas którego Ferran AdriÀ, szef kuchni, prezentuje swoje dzieła sztuki.

Restauracja wygląda niepozornie. Tradycyjna elegancja. Białe obrusy, proste szkło, zasłony w kwiatki. Nie dość, że usytuowana jest z dala od wielkiego miasta – w Roses na Costa Brava, ok. 160 km na północ od Barcelony, to jeszcze jest otwarta tylko od kwietnia do września. Jedzie się tu krętymi górskimi drogami ponad dwie godziny. Na stolik czeka się miesiącami. Do  restauracji przychodzi rocznie ponad 2 mln próśb o rezerwację. Potwierdzenie otrzymuje zaledwie 5 tys. szczęśliwców. Wśród nich my, czyli ośmiu przedstawicieli elitarnej Akademii Gastronomicznej (akademia rekomenduje restauracje do gwiazdek Michelina). Z tą różnicą, że my nie musieliśmy tak długo czekać. Ferran od dawna chciał nas zaprosić do miejsca, gdzie zrodził się pomysł na

Krążąc tu i ówdzie po świecie, spotykam wielu oryginałów. Zaliczam do takich Aloisa Lagadera, który puszcza leżakującym winom kantaty Bacha, czy Rafaela Ambrę, uporczywie próbującego wyeliminować z procesu wytwarzania wina siarkę. Te ekstrawagancje są przejawem silnego nurtu we współczesnym winiarstwie propagującego przyjazne dla środowiska zachowania i metody produkcyjne. Dotyczą one zwłaszcza ograniczania stosowania ostrych środków chemicznych przy uprawie winorośli i wykorzystywania naturalnych źródeł energii w winiarniach. Nawet wielcy producenci włączają się w ten trend, stosując bardziej ekologiczne opakowania (np. bag in box), zmniejszając wagę butelek czy stosując napęd hybrydowy w transporcie wina.

Coraz częściej napotykam też na swojej drodze wyznawców nowej religii winiarstwa: biodynamiki. Są to, przyznam, osobowości fascynujące. Wielominutowe wywody o odwiecznym rytmie natury, kosmologicznej łączności winnicy z ruchem planet i wpływie faz Księżyca na cykl rolniczy, o efekcie

Kocha sztukę. Jest współautorem pierwszego na świecie multisensorycznego widowiska kulinarnego. Dzięki umiejętnemu połączeniu nowoczesnych technik i technologii z tym, 
co w katalońskiej kulturze gotowania najdoskonalsze, stworzył wraz z dwoma braćmi najlepszą restaurację na świecie – El Celler de Can Roca. 

Poznaliśmy się podczas eventu gastronomicznego w Berlinie, gdzie opowiadałeś o swoim najnowszym projekcie „El Somni”? Skąd wziął się ten pomysł?
Podstawą naszego projektu jest transwersalność, czyli wieloaspektowa współpraca z przedstawicielami różnych dyscyplin: muzykami, malarzami itd. Jego celem jest wzbogacenie kultury gastronomicznej poprzez przenikanie się kuchni ze sztuką i nauką. Wszyscy trzej [Joan jest szefem kuchni, Jordi mistrzem deserów, a Josep sommelierem ‒ red.] zawsze byliśmy pod ogromnym wrażeniem François Vatela i jego historii, marzyliśmy o możliwości stworzenia kulinarnej opery, totalnego widowiska... Rozmawialiśmy o tym projekcie od ponad dwóch lat z Frankiem

Joël Robuchon, uznawany za papieża kucharzy, jest posiadaczem rekordowych 28 gwiazdek Michelin. Jego restauracje znajdują się m.in. w Monako, Londynie, Tajpej, Paryżu, Las Vegas, Makau, Tokio, a ostatnio także w Bombaju i Bangkoku. W 1989 r. otrzymał tytuł „Chef of the Century”, przyznany przez znany przewodnik „Gault Millau”. Natomiast w 1994 r. „International Herald Tribune” uznała jego paryską restaurację, Joël Robuchon, za najlepszą restaurację świata

Które z podróży zainspirowały pana najbardziej? Jakie restauracje mógłby nam pan polecić? 
Wszystkie moje podróże są inspirujące, w każdym kraju, który odwiedzam, chciałbym poznawać nowe produkty i techniki gotowania. Niestety, nie mogę polecić żadnych specjalnych restauracji, ponieważ po prostu jest ich zbyt wiele – od ekskluzywnych restauracji po małe bary ukryte gdzieś na małej uliczce w Tokio.

Które z dań uważa pan za najbardziej przełomowe dla swojej kariery?
Jest danie, które najlepiej przedstawia mój styl gotowania – to la

Składniki:
1 duży seler; 1-2 łyżki oliwy z oliwek; sól.

Przygotowanie:
Seler obrać, pokroić na półcentymetrowe plastry, a następnie w słupki. Wrzucić je do miski, dodać 1-2 łyżki oliwy i za pomocą dłoni wymieszać tak, aby oliwa pokryła każdy słupek selera. Dodać sól i jeszcze raz wymieszać. Tak przygotowane kawałki ułożyć jedną warstwą na blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Piec w piekarniku nagrzanym do 200 °C przez około 30-40 minut, aż się zarumienią i będą chrupiące. W połowie pieczenia frytki należy przemieszać, aby upiekły się z każdej strony.

Magda Gembacka, psycholog społeczny, propagatorka zdrowego stylu życia, autorka książki Kolorowa kuchnia roślinna. Uczta dla podniebienia i zdrowie dla organizmu. Od 8 lat prowadzi blog ammniam.pl na którym dzieli się przepisami na roślinne dania dla małych i dużych. Fascynuje się medycyną żywienia, jest fanką doktora Deana Ornisha i doktora Joela Fuhrmana. Prowadzi grupowe i indywidualne warsztaty kulinarne, na których uczy roślinnego

Noc 10 sierpnia Toskańczycy spędzają poza domem. Na otwartej przestrzeni, tam, gdzie w nieograniczony sposób mogą  przyglądać się niebu. W tę noc wszyscy  będą wypatrywać spadających gwiazd.  Wierzą, że wypowiadane wtedy życzenia zawsze się spełniają. Na stołach zimne  przekąski. Może to być letnia sałatka z orkiszu, pieczone na ruszcie crostini z pomidorami i bazylią, miski z oliwkami, pieczone w piecu karczochy z oliwą i solonymi anchois, dzban oliwy, kawałki salami lub owczego sera. 

Składniki:
300  g  ugotowanej toskańskiej kaszy orkiszowej (farro); 200 g ugotowanego i wyłuskanego bobu  (favà); 100 g pokrojonego w kostkę salami finocchiona; 100 g sera młodego, owczego pecorino toscano; 2 średnie pomidory pokrojone w ósemki; 10 cebulek borettane  marynowanych w occie balsamicznym z Modeny; mała cebula cukrowa lub hiszpańska pokrojona w talarki.

Dressing: 
50 ml dobrej pikantnej  oliwy toskańskiej DOP; 1/2 łyżeczki ziaren kopru włoskiego roztartych w moździerzu;

Jest najmłodszym na świecie posiadaczem trzech gwiazdek Michelina. Wraz z bratem Raffaelem Alajmą kieruje restauracją Le Calandre w Sarmeola di Rubano pod Padwą. W skład gastronomicznego imperium wchodzą jeszcze dwie restauracje, trzy bistra, linia produktów spożywczych oraz mały sklep z najlepszą włoską żywnością.

Jaki był pierwszy naprawdę niezapomniany posiłek w twoim życiu? 
Obiad w restauracji Gualtiera Marchesiego, kiedy miałem 16 lat. Nigdy tego nie zapomnę. Spróbowałem jego popisowego ravioli aperto, słodkiego, mocnego w smaku łososia (łosoś dolce forte), słodko-gorzkiego omletu z homara oraz słodkiego risotta na deser.

Jak to jest pracować z rodziną, w dodatku mającą tak bogatą i wielką tradycję kulinarną?
To prawdziwy zaszczyt. Zarówno moi rodzice, jak i mój brat Raf oraz siostra Laura są mocno zaangażowani w nasze restauracje i nie mogę sobie wyobrazić, co bym bez nich zrobił.

Bez jakich produktów nie możesz się obejść w kuchni?
Bez wody, chleba i włoskiej oliwy extra virgin.

Składniki:
1,5 filiżanki czerwonego ryżu Sunrise; 700g kurzych udek, luzowanych, grubo krojonych; 1/3 filiżanki mąki kukurydzianej; 1,5 łyżki oleju (warzywnego); 3 łyżeczki oleju sezamu; 1 cebula, pokrojona w cienkie kliny; 3 długie czerwone papryczki chilli, drobno posiekane; 1,5 łyżki startego imbiru; 3 zgniecione ząbki czosnku; 200 g grzybów azjatyckich, siekanych w paski (oddzielnie grzyby enoki, jeśli używane); 1 pęczek gaj lan (chińskie brokuły), grubo siekane, trzonki od liści oddzielone; 2 pomidory, grubo siekane; ¼ filiżanki sosu sojowego; 2 łyżki wody

Przygotowanie:
Ugotuj ryż zgodnie ze wskazówkami na opakowaniu. W międzyczasie wsyp mąkę kukurydzianą do zamykanego pojemnika albo torebki i potrząsaj, do równomiernego pokrycia kurczaka mąką
Rozgrzej wok na dużym ogniu. Wlej połowę oleju i poruszaj patelnią, aby równomiernie się rozprowadził po jego powierzchni. Wrzuć połowę kurczaka i smaż przez ok. 5 minut, do złoto-brązowego koloru. Wyjmij i odłóż na bok. Powtórz z resztą oleju