Monthly Archives: Wrzesień 2026

Składniki:
1,5 filiżanki czerwonego ryżu Sunrise; 700g kurzych udek, luzowanych, grubo krojonych; 1/3 filiżanki mąki kukurydzianej; 1,5 łyżki oleju (warzywnego); 3 łyżeczki oleju sezamu; 1 cebula, pokrojona w cienkie kliny; 3 długie czerwone papryczki chilli, drobno posiekane; 1,5 łyżki startego imbiru; 3 zgniecione ząbki czosnku; 200 g grzybów azjatyckich, siekanych w paski (oddzielnie grzyby enoki, jeśli używane); 1 pęczek gaj lan (chińskie brokuły), grubo siekane, trzonki od liści oddzielone; 2 pomidory, grubo siekane; ¼ filiżanki sosu sojowego; 2 łyżki wody

Przygotowanie:
Ugotuj ryż zgodnie ze wskazówkami na opakowaniu. W międzyczasie wsyp mąkę kukurydzianą do zamykanego pojemnika albo torebki i potrząsaj, do równomiernego pokrycia kurczaka mąką
Rozgrzej wok na dużym ogniu. Wlej połowę oleju i poruszaj patelnią, aby równomiernie się rozprowadził po jego powierzchni. Wrzuć połowę kurczaka i smaż przez ok. 5 minut, do złoto-brązowego koloru. Wyjmij i odłóż na bok. Powtórz z resztą oleju

Argentyńczyk o włoskich korzeniach, Mauro Colagreco, jest trzygwiazdkowym szefem kuchni Michelin restauracji Mirazur w Mentonie, mieście usytuowanym na Lazurowym Wybrzeżu. To najlepsza restauracja we Francji, jak podaje BBC, najlepsza na świecie, World's 50 Best Restaurants 2019. Chef swoje doświadczenia zawodowe zbierał w szkole Gato Dumasa w Buenos Aires oraz pracując na francuskich dworach Bernarda Loiseau, Alaina Passarda oraz Alaina Ducasse. Sześć miesięcy po otwarciu własnej restauracji Mauro Colagreco został okrzyknięty przez przewodnik Gault & Millau „Objawieniem roku”.

Chefie Colagreco, twoje doświadczenia kulinarne pochodzą z całego świata. Jesteś Argentyńczykiem o włoskich korzeniach, żyjesz na stałe we Francji, a twoja żona jest Brazylijką. Słusznie międzynarodowe magazyny o tematyce kuchennej nazywają cię „szefem, który lepiej od innych ucieleśnia piruety globalnego gotowania nowej ery”. Jaki jest sekret twojej kuchni? 
Mirazur, lokal w którym pracuję, jest położony na włosko-francuskiej

Składniki:
6 pomarańczy; pestki z jednego owocu granatu, średniej wielkości; 1 marchewka, opcjonalnie. 

Przygotowanie:
Pomarańcze myjemy i obieramy ze skórki. Następnie przekrawamy na ćwiartki. Odcinamy brzydkie końcówki marchewki. Do sokownika wrzucamy ćwiartki pomarańczy, pestki granatu i marchewkę i postępujemy zgodnie z instrukcją obsługi. Sok przelewamy do czystych szklanek i podajemy natychmiast po przygotowaniu. 

Agnieszka Guszpit. Z wykształcenia historyk. Wychowała się w Wielkopolsce. Po maturze wyjechała z Polski i zamieszkała w Londynie. Zamiłowanie do dobrego jedzenia, a szczególnie wypieków, zaszczepiły w niej babcia i mama. W kuchni ceni prostotę, naturalne składniki, bogactwo warzyw i owoców. Jest zwolenniczką zdrowego odżywiania, ale uważa, że kawałek tortu czekoladowego, jedzony raz na jakiś czas, też może okazać się naszemu ciału potrzebny. Dlatego też prowadzi blog – bayaderka.blogspot.com – na którym dzieli się z czytelnikami przepisami na smaczne łakocie. Prywatnie

Składniki:
1 kg buraków; 6 goździków; 1/2 łyżeczki mielonego kardamonu; 3 czerwone cebule; 1/2 łyżeczki cynamonu; 1/2 łyżeczki imbiru; 1 główka czosnku; sól do smaku; pieprz do smaku; 4 łyżki oliwy z oliwek; 4 łyżki octu balsamicznego; 2 łyżki miodu; 100 ml jogurtu greckiego; 50 g koziego sera; 2 łyżki maku; 2 łyżki podprażonych płatków migdałowych; 50 g suszonej żurawiny; 1 gałązka rozmarynu; sok z 2 cytryn; 1 l wywaru z jarzyn; 1 szklanka czerwonego wina.

Przygotowanie:
Nastaw piekarnik na 200 stopni. Blachę do pieczenia wyłóż papierem. Buraki wyszoruj, przekrój na połówki i nakłuj widelcem. Wysyp je na blachę, dodaj czerwone cebule pokrojone w piórka. Dodaj ząbki czosnku obrane ze skórki. W miseczce wymieszaj ocet balsamiczny, oliwę, goździki, cynamon, imbir, kardamon, sól, pieprz, miód, dodaj rozmaryn i zapiekaj około godzinę, aż buraki i reszta warzyw będą miękkie. Następnie obierz buraki i wraz z warzywami oraz powstałym sosem przełóż wszystko do garnka, dodaj wywar, wino, suszoną

Niektórzy porównują wizytę w hiszpańskiej El Bulli do kulinarnej nirwany. W tej kuchni chodzi o zabawę i wywołanie emocji. Kolacja jest jak wizyta w teatrze na spektaklu, podczas którego Ferran AdriÀ, szef kuchni, prezentuje swoje dzieła sztuki.

Restauracja wygląda niepozornie. Tradycyjna elegancja. Białe obrusy, proste szkło, zasłony w kwiatki. Nie dość, że usytuowana jest z dala od wielkiego miasta – w Roses na Costa Brava, ok. 160 km na północ od Barcelony, to jeszcze jest otwarta tylko od kwietnia do września. Jedzie się tu krętymi górskimi drogami ponad dwie godziny. Na stolik czeka się miesiącami. Do  restauracji przychodzi rocznie ponad 2 mln próśb o rezerwację. Potwierdzenie otrzymuje zaledwie 5 tys. szczęśliwców. Wśród nich my, czyli ośmiu przedstawicieli elitarnej Akademii Gastronomicznej (akademia rekomenduje restauracje do gwiazdek Michelina). Z tą różnicą, że my nie musieliśmy tak długo czekać. Ferran od dawna chciał nas zaprosić do miejsca, gdzie zrodził się pomysł na

 Składniki:
Przepis na 4 osoby:
jajka 4 (3 żółtka +1 jedno całe); starty ser pecorino romano 80 g; ser parmigiano reggiano 30 g; nietłusty boczek 100 g;
ciasto na jajku 200 g;
crème fraîche 100 g;
pieprz (na oko); Ciasto na jajku: 100 g mąki z twardego ziarna tzw. Semola; 50 g mąki typ „00“; 2 jajka; szczypta soli. 

Przygotowanie:
Wymieszać 1 całe jajko z 3 żółtkami i z serami parmigiano i pecorino oraz odać trochę zmielonego pieprzu tak, by powstał gęsty krem. Gotować go chwilkę w Bain-Marie (bemar). Wyciąć małe kwadraciki z cienkiego paska ciasta i nadziać go poprzednio przygotowanym kremem. Zamknąć kwadraciki, łącząc każdy róg z przeciwległym tak, by stworzyły formę gwiazdki. Boczek pociąć na podłużne paseczki, podsmażyć go na patelni, a następnie osuszyć. Przygotować stopione fondue złożone z crème fraìche i startego pecorino, wylać całość na dno talerza. Położyć na kremie pierożki i chrupiący boczek, posypać całość pieprzem.

Międzynarodowej sławy włoski szef kuchni Antonello

Maciej Majewski, szef kuchni restauracji Le Victoria Brasserie Moderne w hotelu Sofitel Warsaw Victoria dzieli się z nami swoimi refleksjami na temat współczesnego rozumienia sztuki gotowania oraz wskazuje na podobieństwa pomiędzy kuchnią polską i francuską.

Państwa restauracja łączy tradycje kuchni polskiej i francuskiej. Co takiego w nich pana urzeka?
Maciej Majewski: W rodzimej kuchni urzekają mnie przede wszystkim produkty. Te, na których bazujemy w naszej restauracji są polskiego pochodzenia, pozyskane od regionalnych dostawców. Sprowadzamy je też z innych regionów, w tym z Podhala czy Mazur.

Co uważa pan za specjalność polskiej kuchni regionalnej?
Mamy bardzo bogatą tradycję w tym względzie – wspaniałe miody, sery, wszelkiego rodzaju wędliny – jednym słowem cudowne rzeczy. To smaki dzieciństwa, które bardzo dobrze pamiętamy, a teraz znów do nich wracamy.

Obecnie obserwujemy modę na zdrową żywność i produkty regionalne…
Owszem, moda modą, ale też niezwykły jest fakt, że nastały

Składniki:

250 g zakwasu żytniego; 400 g mąki pszennej chlebowej; 200 g mąki pszennej razowej; 1,5 łyżeczki soli; 350 ml wody.

Przygotowanie:
Wszystkie składniki dokładnie wyrobić w misce – można wykorzystać również mikser z hakami do ugniatania ciasta. Ciasto powinno być dosyć luźne, mieć gładką konsystencję. Przełożyć je do miski posmarowanej olejem roślinnym, przykryć ściereczką i poczekać, aż wyrośnie – czas rośnięcia zależy od aktywności zakwasu, a także temperatury otoczenia: im cieplej, tym szybciej rośnie. Zajmie to od 30 do 60 minut, zimą nieco dłużej. Z wyrośniętego ciasta uformować okrągły bochenek, przełożyć go do koszyczka wyłożonego ściereczką dokładnie oprószoną mąką i odstawić do wyrastania na kolejne 30–40 minut. W tym czasie nagrzać blachę do pieczenia włożoną do piekarnika do temperatury 230 st. C. Wyrośnięty chleb przełożyć na gorącą blachę, naciąć jego wierzch, ścianki piekarnika spryskać wodą i piec 10 minut. Po tym czasie zmniejszyć temperaturę do

Zielone pola Burgundii zwracają uwagę podróżników dziwnym przejawem asymilacji – szpalery winorośli porozdzielane są rzędami niższych, rosochatych krzewów, które obrastają również brzegi winnic. Po zatrzymaniu samochodu i zobaczeniu tego zjawiska z bliska okazuje się, że to… czarna porzeczka, współistniejąca w tym regionie z winną latoroślą jak opozycja z partią rządzącą w każdym parlamencie.

Początki uprawy winorośli w Burgundii to II w. n.e. Winną historię zaczęli tu Celtowie, potem swoje doświadczenie dorzucili Rzymianie, ale największy rozkwit to popularyzacja winiarstwa przez klasztory od VI w., w tym działalność opactwa w Cluny. Dla współczesnego konsumenta wina Burgundia to królestwo pinot noir i chardonnay z głównymi apelacjami Chablis i Cote d’Or. W ostatnich latach jednak coraz wyższą pozycję osiągają tereny Maconnais, Côte Chalonnaise i Hautes Cotes. W regionie Côte Chalonnaise znajduje się Bouzeron. Od  1979 r. jako jedyne posiada ono apelację dla białych win ze szczepu

Kilka lat temu, w czasie podróży po RPA, De Wet Lategan, winemaker z Bergsiga w Breede River Valley, wypowiedział opinię, że riesling jest szczepem białych gron, o którym ludzie wiedzą, że jest najlepszy, ale rzadko go piją. Przyznaję, że wówczas przyjąłem to tylko jako żartobliwo-złośliwy bon mot uzasadniający niezbyt udane próby z tym szczepem w warunkach afrykańskich

W tym roku odbyłem krótką podróż między Wiesbaden a Koblencją i miałem sposobność popróbowania rieslingów w miejscowych weinstube. W zdecydowanej większości były doskonałe. Samo bogactwo rodzajów i roczników jest imponujące – w żadnym z odwiedzonych miejsc nie było mniej niż 300 różnych lokalnych win. Możliwości degustacji także są szerokie, większość bowiem win serwowanych jest z beczek w niewielkich porcjach i nie dotyczy to bynajmniej tylko win młodych, ale także kilkunastoletnich. Mnogość i różnorodność próbek skłoniła mnie do skonfrontowania opinii De Weta z miejscowymi winiarzami. Ich tłumaczenie było długie i choć