Monthly Archives: Październik 2026

 Składniki:
Przepis na 4 osoby:
jajka 4 (3 żółtka +1 jedno całe); starty ser pecorino romano 80 g; ser parmigiano reggiano 30 g; nietłusty boczek 100 g;
ciasto na jajku 200 g;
crème fraîche 100 g;
pieprz (na oko); Ciasto na jajku: 100 g mąki z twardego ziarna tzw. Semola; 50 g mąki typ „00“; 2 jajka; szczypta soli. 

Przygotowanie:
Wymieszać 1 całe jajko z 3 żółtkami i z serami parmigiano i pecorino oraz odać trochę zmielonego pieprzu tak, by powstał gęsty krem. Gotować go chwilkę w Bain-Marie (bemar). Wyciąć małe kwadraciki z cienkiego paska ciasta i nadziać go poprzednio przygotowanym kremem. Zamknąć kwadraciki, łącząc każdy róg z przeciwległym tak, by stworzyły formę gwiazdki. Boczek pociąć na podłużne paseczki, podsmażyć go na patelni, a następnie osuszyć. Przygotować stopione fondue złożone z crème fraìche i startego pecorino, wylać całość na dno talerza. Położyć na kremie pierożki i chrupiący boczek, posypać całość pieprzem.

Międzynarodowej sławy włoski szef kuchni Antonello

Wszechstronny kucharz i propagator organicznej żywności. Jego restauracja, Mirazur, została wyróżniona dwiema gwiazdkami Michelin. Pochodzi z Argentyny i ma włosko-hiszpańskie korzenie. Szlify zdobywał we Francji, a inspiruje się Japonią. Ten kulturowy tygiel można wyczuć w jego niesamowitych potrawach. 

Jakie są twoje ulubione letnie produkty?
Kocham pomidory, mam 43 odmiany w swoim ogrodzie. Uwielbiam na przykład sorbet z zielonych pomidorów i jabłek granny smith.

Najbardziej zaskakujące danie w twoim życiu?
Danie z cebuli przyrządzone przez Alaina Passarda. Wyjął cebulę z lodówki i wykonał z niej perfekcyjną, niesamowitą potrawę. 

Bez jakich produktów nie możesz się obejść w kuchni?
Bez oliwy, czosnku i cebuli.

Które z twoich podróży zainspirowały cię najbardziej?
Te do Japonii. Mają tam niesamowitą kuchnię i techniki gotowania, które są przekazywane od pokoleń. Nauczyłem się bardzo wiele dzięki japońskiej kulturze.

Czy znajdziemy w twojej kuchni wpływy południowoamerykańskie? 

Po tym jak dwa lata temu ponownie zawitaliśmy w krainach winiarskich, po zawirowaniach prawnych i kolejnych eksperymentach, w tym roku możemy legalnie spróbować polskich win. 

Wino w Polsce upowszechnia się i choć w dalszym ciągu jest między nami a, chociażby, krajami skandynawskimi konsumpcyjna przepaść, to każda okoliczność, która ją zasypuje, niezmiernie mnie cieszy. A droga nie była prosta. Kiedy w latach 90. ubiegłego wieku kończyłem swoje pierwsze szkolenie enologiczne w Château Magnol i zrozumiałem, że tunezyjska Gelalla nie wyczerpuje winnych doznań, poznałem także tę stronę przepaści. Zalew fatalnego wina najpodlejszej jakości o sufitowych nieraz cenach na początku lat 90. jawi mi się w czarnych barwach. Te wszystkie – półsłodkie i bardzo słodkie, wiśniowe, o smaku kiwi i bananów – wynalazki rodzimej inwencji, wspierane dosładzaną konfekcją made in EU, rynek zweryfikował bez sentymentów. Koniec ubiegłego stulecia przyniósł ustabilizowanie poważnych i, co najważniejsze, odpowiedzialnych

Składniki:

250 g zakwasu żytniego; 400 g mąki pszennej chlebowej; 200 g mąki pszennej razowej; 1,5 łyżeczki soli; 350 ml wody.

Przygotowanie:
Wszystkie składniki dokładnie wyrobić w misce – można wykorzystać również mikser z hakami do ugniatania ciasta. Ciasto powinno być dosyć luźne, mieć gładką konsystencję. Przełożyć je do miski posmarowanej olejem roślinnym, przykryć ściereczką i poczekać, aż wyrośnie – czas rośnięcia zależy od aktywności zakwasu, a także temperatury otoczenia: im cieplej, tym szybciej rośnie. Zajmie to od 30 do 60 minut, zimą nieco dłużej. Z wyrośniętego ciasta uformować okrągły bochenek, przełożyć go do koszyczka wyłożonego ściereczką dokładnie oprószoną mąką i odstawić do wyrastania na kolejne 30–40 minut. W tym czasie nagrzać blachę do pieczenia włożoną do piekarnika do temperatury 230 st. C. Wyrośnięty chleb przełożyć na gorącą blachę, naciąć jego wierzch, ścianki piekarnika spryskać wodą i piec 10 minut. Po tym czasie zmniejszyć temperaturę do

 Degustacja to bardzo ważna część zajęcia, które kilka lat temu wybrałem, ale wbrew obiegowym opiniom nie ma ona nic wspólnego z towarzyskim popijaniem winka. Kiedy podczas jednej degustacji trzeba spróbować 30 różnych butelek (albo i więcej), potrzebne jest ogromne skupienie i – niestety – naczynie, do którego te wszystkie pyszne wina można wypluwać, a zanim się wypluje, trzeba je wnikliwie ocenić.

Zmysłowa ocena wina opiera się na trzech elementach, to po kolei: oko, nos, usta. Około 80 proc. naszej wiedzy o świecie pochodzi z wrażeń wzrokowych. Patrzymy i pobudzamy wyobraźnię. Mówi się nawet: zjeść coś oczami. W przypadku oceny wina rola wzroku zaczyna się już na poziomie etykiety, która niekiedy ma decydujący wpływ na nasze zainteresowanie daną butelką (lub jego brak). Okiem oceniamy barwę wina, jego klarowność i tak zwane łzy, czyli sposób, w jaki spływa po ściankach kieliszka. Ostatnio klient w jednym z moich sklepów wskazując na dwie stojące obok siebie ciemne butelki, zapytał

Składniki:
składniki na tortownicę o średnicy 22 cm; jajka [4 sztuki]; miód [80 g / 4 płaskie łyżki]; olej kokosowy płynny [220 g /1 szklanka]; mąka owsiana (kupna lub zmielone płatki owsiane) [210 g/ 2 szklanki]; soda oczyszczona [1 łyżeczka]; kakao ciemne [3 łyżeczki]; marchew tarta na drobnych oczkach [1 szklanka]; Dodatkowo: sól [szczypta]; cynamon [2 łyżeczki]; mix orzechów [30 g / 1 garść] (opcjonalnie); skórka otarta z pomarańczy [1 łyżka] (opcjonalnie); Składniki na polewę: olej kokosowy [30 g / 3 łyżki]; serek homogenizowany [120 g]; sypki słodzik (u mnie ksylitol) [7 g / łyżeczka].

Przygotowanie:
Jajka wbić do miski, dodać miód i ubijać aż do uzyskania jaśniejszej, lekko puszystej masy. Do masy dodać olej i ponownie wymieszać. Dodawać stopniowo mąkę owsianą i mieszać. Jeśli płatki są mielone w domowych warunkach, polecam przesiać zrobioną już mąkę przez drobne sito – zazwyczaj nie wszystko mieli się na idealną mąkę i zostają kawałki płatków o wyglądzie i wielkości otrębów. Jeśli

Joël Robuchon, uznawany za papieża kucharzy, jest posiadaczem rekordowych 28 gwiazdek Michelin. Jego restauracje znajdują się m.in. w Monako, Londynie, Tajpej, Paryżu, Las Vegas, Makau, Tokio, a ostatnio także w Bombaju i Bangkoku. W 1989 r. otrzymał tytuł „Chef of the Century”, przyznany przez znany przewodnik „Gault Millau”. Natomiast w 1994 r. „International Herald Tribune” uznała jego paryską restaurację, Joël Robuchon, za najlepszą restaurację świata

Które z podróży zainspirowały pana najbardziej? Jakie restauracje mógłby nam pan polecić? 
Wszystkie moje podróże są inspirujące, w każdym kraju, który odwiedzam, chciałbym poznawać nowe produkty i techniki gotowania. Niestety, nie mogę polecić żadnych specjalnych restauracji, ponieważ po prostu jest ich zbyt wiele – od ekskluzywnych restauracji po małe bary ukryte gdzieś na małej uliczce w Tokio.

Które z dań uważa pan za najbardziej przełomowe dla swojej kariery?
Jest danie, które najlepiej przedstawia mój styl gotowania – to la

Składniki:
2 buraki, 4 ziemniaki, cebula, 2 ząbki czosnku, 2 szklanki bulionu warzywnego, puszka mleczka kokosowego, 2 łyżeczki garam masala/kminu, po łyżeczce: papryki wędzonej i chilli, łyżka oleju, sól i pieprz do smaku

Przygotowanie: 
Obraną cebulę kroimy w piórka – nie muszą być bardzo cienkie, w końcu zupę i tak będziemy blendować. Ważne jednak by mogła się ładnie zeszklić. Następnie cebulę podsmażamy na łyżce oleju; aby uniknąć przypalenia zanim będzie miękka, możesz dodać na patelnię odrobinę wody. Wtedy podsmażamy aż do całkowitego jej wyparowania. Do zeszklonej, miękkiej cebuli dodajemy posiekane lub przeciśnięte dwa ząbki czosnku i dalej chwilę podsmażamy. Bardzo ważne, aby go nie przypalić, wtedy gorzknieje. Jeżeli zdarza ci się to, wystarczy przed umieszczeniem na patelni czosnku wymieszać go z odrobiną soli. To sprawdzony sposób, by uniknąć przypalenia i gorzknienia. Buraki oraz ziemniaki obieramy i kroimy w niewielką kostkę, dzięki temu szybciej się ugotują. Następnie

Składniki:

200 g masła pokrojonego w kostkę; 380 g mąki; 2 żółtka; 1 łyżeczka proszku do pieczenia; 60 g cukru; cukier z prawdziwą wanilią; szczypta soli; 700 g jabłek antonówek, obranych;  i pokrojonych w cienkie plasterki; 2 łyżki soku z cytryny; 1 łyżeczka cynamonu; 1/2 łyżeczki zmielonych goździków; 80 g zmielonych ciasteczek (najchętniej używam twardych amaretti); 150 g cukru; 1 łyżka mleka do posmarowania wierzchu ciasta.

Przygotowanie:
Piekarnik nagrzać do 200 st. C. masło posiekać z mąką wymieszaną z proszkiem. Dodać żółtka, cukier z wanilią i sól. Zagnieść gładkie ciasto, które należy podzielić na dwie części – jedna powinna być o mniej więcej 1/3 większa od drugiej. Większą częścią wylepić spód i boki tortownicy o średnicy 22–24 cm. Ponakłuwać widelcem i wstawić do gorącego piekarnika na 10 minut.
Mniejszą część ciasta zawinąć w folię i schłodzić. Jabłka pokrojone w plasterki połączyć z cytryną, cynamonem, goździkami, cukrem i ciasteczkami. Włożyć do tortownicy z

Składniki:
Na kruche ciasto: 2 szklanki mąki; 1/2 szklanki cukru pudru; 200 g miękkiego masła; 2 żółtka. Na czekoladową masę: 350 g mleka zagęszczonego słodzonego; 3 łyżki mąki; 1 laska wanilii; 2 jajka; 2 czubate łyżki kakao.

Przygotowanie:
Mąkę przesiać, dodać posiekane masło, cukier i żółtka. Zagniatać aż do uzyskania gładkiego ciasta. Rozwałkować i wyłożyć na formę. Chłodzić ok. 1 godziny. Mleko przelać do miski, dodać mąkę, jajka, ziarna z laski wanilii i kakao. Zmiksować dokładnie. Wylać na schłodzone ciasto. Piec w piekarniku nagrzanym do 160-170 stopni ok. 30-40 min.

Paulina Wnuk. Autorka książki kulinarnej pt. „Kuchnia filmowa”, zdobywczyni tytułu Blog Roku 2012 oraz Blog of Gdańsk 2013. Od dwóch lat prowadzi kulinarno-filmowy blog From movie to the kitchen, na którym przedstawia przepisy na dania inspirowane filmami i serialami. Oprócz gotowania i oglądania filmów uwielbia poznawać nowe miejsca, ludzi oraz czytać książki. Prywatnie jest szczęśliwą mamą czteroletniego