Strona 4 - Monthly Archives: Październik 2026

Wszechstronny kucharz i propagator organicznej żywności. Jego restauracja, Mirazur, została wyróżniona dwiema gwiazdkami Michelin. Pochodzi z Argentyny i ma włosko-hiszpańskie korzenie. Szlify zdobywał we Francji, a inspiruje się Japonią. Ten kulturowy tygiel można wyczuć w jego niesamowitych potrawach. 

Jakie są twoje ulubione letnie produkty?
Kocham pomidory, mam 43 odmiany w swoim ogrodzie. Uwielbiam na przykład sorbet z zielonych pomidorów i jabłek granny smith.

Najbardziej zaskakujące danie w twoim życiu?
Danie z cebuli przyrządzone przez Alaina Passarda. Wyjął cebulę z lodówki i wykonał z niej perfekcyjną, niesamowitą potrawę. 

Bez jakich produktów nie możesz się obejść w kuchni?
Bez oliwy, czosnku i cebuli.

Które z twoich podróży zainspirowały cię najbardziej?
Te do Japonii. Mają tam niesamowitą kuchnię i techniki gotowania, które są przekazywane od pokoleń. Nauczyłem się bardzo wiele dzięki japońskiej kulturze.

Czy znajdziemy w twojej kuchni wpływy południowoamerykańskie? 

Po tym jak dwa lata temu ponownie zawitaliśmy w krainach winiarskich, po zawirowaniach prawnych i kolejnych eksperymentach, w tym roku możemy legalnie spróbować polskich win. 

Wino w Polsce upowszechnia się i choć w dalszym ciągu jest między nami a, chociażby, krajami skandynawskimi konsumpcyjna przepaść, to każda okoliczność, która ją zasypuje, niezmiernie mnie cieszy. A droga nie była prosta. Kiedy w latach 90. ubiegłego wieku kończyłem swoje pierwsze szkolenie enologiczne w Château Magnol i zrozumiałem, że tunezyjska Gelalla nie wyczerpuje winnych doznań, poznałem także tę stronę przepaści. Zalew fatalnego wina najpodlejszej jakości o sufitowych nieraz cenach na początku lat 90. jawi mi się w czarnych barwach. Te wszystkie – półsłodkie i bardzo słodkie, wiśniowe, o smaku kiwi i bananów – wynalazki rodzimej inwencji, wspierane dosładzaną konfekcją made in EU, rynek zweryfikował bez sentymentów. Koniec ubiegłego stulecia przyniósł ustabilizowanie poważnych i, co najważniejsze, odpowiedzialnych

Składniki:

250 g zakwasu żytniego; 400 g mąki pszennej chlebowej; 200 g mąki pszennej razowej; 1,5 łyżeczki soli; 350 ml wody.

Przygotowanie:
Wszystkie składniki dokładnie wyrobić w misce – można wykorzystać również mikser z hakami do ugniatania ciasta. Ciasto powinno być dosyć luźne, mieć gładką konsystencję. Przełożyć je do miski posmarowanej olejem roślinnym, przykryć ściereczką i poczekać, aż wyrośnie – czas rośnięcia zależy od aktywności zakwasu, a także temperatury otoczenia: im cieplej, tym szybciej rośnie. Zajmie to od 30 do 60 minut, zimą nieco dłużej. Z wyrośniętego ciasta uformować okrągły bochenek, przełożyć go do koszyczka wyłożonego ściereczką dokładnie oprószoną mąką i odstawić do wyrastania na kolejne 30–40 minut. W tym czasie nagrzać blachę do pieczenia włożoną do piekarnika do temperatury 230 st. C. Wyrośnięty chleb przełożyć na gorącą blachę, naciąć jego wierzch, ścianki piekarnika spryskać wodą i piec 10 minut. Po tym czasie zmniejszyć temperaturę do

 Degustacja to bardzo ważna część zajęcia, które kilka lat temu wybrałem, ale wbrew obiegowym opiniom nie ma ona nic wspólnego z towarzyskim popijaniem winka. Kiedy podczas jednej degustacji trzeba spróbować 30 różnych butelek (albo i więcej), potrzebne jest ogromne skupienie i – niestety – naczynie, do którego te wszystkie pyszne wina można wypluwać, a zanim się wypluje, trzeba je wnikliwie ocenić.

Zmysłowa ocena wina opiera się na trzech elementach, to po kolei: oko, nos, usta. Około 80 proc. naszej wiedzy o świecie pochodzi z wrażeń wzrokowych. Patrzymy i pobudzamy wyobraźnię. Mówi się nawet: zjeść coś oczami. W przypadku oceny wina rola wzroku zaczyna się już na poziomie etykiety, która niekiedy ma decydujący wpływ na nasze zainteresowanie daną butelką (lub jego brak). Okiem oceniamy barwę wina, jego klarowność i tak zwane łzy, czyli sposób, w jaki spływa po ściankach kieliszka. Ostatnio klient w jednym z moich sklepów wskazując na dwie stojące obok siebie ciemne butelki, zapytał

Składniki:
składniki na tortownicę o średnicy 22 cm; jajka [4 sztuki]; miód [80 g / 4 płaskie łyżki]; olej kokosowy płynny [220 g /1 szklanka]; mąka owsiana (kupna lub zmielone płatki owsiane) [210 g/ 2 szklanki]; soda oczyszczona [1 łyżeczka]; kakao ciemne [3 łyżeczki]; marchew tarta na drobnych oczkach [1 szklanka]; Dodatkowo: sól [szczypta]; cynamon [2 łyżeczki]; mix orzechów [30 g / 1 garść] (opcjonalnie); skórka otarta z pomarańczy [1 łyżka] (opcjonalnie); Składniki na polewę: olej kokosowy [30 g / 3 łyżki]; serek homogenizowany [120 g]; sypki słodzik (u mnie ksylitol) [7 g / łyżeczka].

Przygotowanie:
Jajka wbić do miski, dodać miód i ubijać aż do uzyskania jaśniejszej, lekko puszystej masy. Do masy dodać olej i ponownie wymieszać. Dodawać stopniowo mąkę owsianą i mieszać. Jeśli płatki są mielone w domowych warunkach, polecam przesiać zrobioną już mąkę przez drobne sito – zazwyczaj nie wszystko mieli się na idealną mąkę i zostają kawałki płatków o wyglądzie i wielkości otrębów. Jeśli

Składniki:

200 g masła pokrojonego w kostkę; 380 g mąki; 2 żółtka; 1 łyżeczka proszku do pieczenia; 60 g cukru; cukier z prawdziwą wanilią; szczypta soli; 700 g jabłek antonówek, obranych;  i pokrojonych w cienkie plasterki; 2 łyżki soku z cytryny; 1 łyżeczka cynamonu; 1/2 łyżeczki zmielonych goździków; 80 g zmielonych ciasteczek (najchętniej używam twardych amaretti); 150 g cukru; 1 łyżka mleka do posmarowania wierzchu ciasta.

Przygotowanie:
Piekarnik nagrzać do 200 st. C. masło posiekać z mąką wymieszaną z proszkiem. Dodać żółtka, cukier z wanilią i sól. Zagnieść gładkie ciasto, które należy podzielić na dwie części – jedna powinna być o mniej więcej 1/3 większa od drugiej. Większą częścią wylepić spód i boki tortownicy o średnicy 22–24 cm. Ponakłuwać widelcem i wstawić do gorącego piekarnika na 10 minut.
Mniejszą część ciasta zawinąć w folię i schłodzić. Jabłka pokrojone w plasterki połączyć z cytryną, cynamonem, goździkami, cukrem i ciasteczkami. Włożyć do tortownicy z

Składniki:
Na kruche ciasto: 2 szklanki mąki; 1/2 szklanki cukru pudru; 200 g miękkiego masła; 2 żółtka. Na czekoladową masę: 350 g mleka zagęszczonego słodzonego; 3 łyżki mąki; 1 laska wanilii; 2 jajka; 2 czubate łyżki kakao.

Przygotowanie:
Mąkę przesiać, dodać posiekane masło, cukier i żółtka. Zagniatać aż do uzyskania gładkiego ciasta. Rozwałkować i wyłożyć na formę. Chłodzić ok. 1 godziny. Mleko przelać do miski, dodać mąkę, jajka, ziarna z laski wanilii i kakao. Zmiksować dokładnie. Wylać na schłodzone ciasto. Piec w piekarniku nagrzanym do 160-170 stopni ok. 30-40 min.

Paulina Wnuk. Autorka książki kulinarnej pt. „Kuchnia filmowa”, zdobywczyni tytułu Blog Roku 2012 oraz Blog of Gdańsk 2013. Od dwóch lat prowadzi kulinarno-filmowy blog From movie to the kitchen, na którym przedstawia przepisy na dania inspirowane filmami i serialami. Oprócz gotowania i oglądania filmów uwielbia poznawać nowe miejsca, ludzi oraz czytać książki. Prywatnie jest szczęśliwą mamą czteroletniego

Przychodzi taki czas, kiedy inni uważają, że powinieneś przemówić, opowiedzieć, podzielić się doświadczeniem. To miłe, ale momentami przerażające. „Czy wróci Pan do aktorstwa? Czy kupił Pan winnicę w Hiszpanii? Co Pan sądzi o polskiej piłce nożnej?”. To standard. Ale co powiedzieć drugiemu człowiekowi, który pyta o szczęście, miłość, o rzeczy ważne?

Jeszcze dziesięć lat temu byłem przekonany, że doskonale znam odpowiedź. Wino zaprowadziło mnie w miejsca, które te teorie obaliły. Okazało się, że w pewnym momencie niektóre aksjomaty przestają być aksjomatami. Że szczęście może oznaczać codzienne zadowolenie i bezpieczeństwo. Radość z dobrej pogody i niezmienności świata. Od pokoleń, od lat, od miesięcy. Poszukiwanie nowości, podążanie za modami – to atrybut młodości. A co potem? Czy jesteśmy skazani na pustkę i bezsens? Winiarze uważają, że dojrzały człowiek jest jak wino w beczce – ma w sobie całą przeszłość, ale najlepsze ma jeszcze przed sobą. Spokojnie czeka na swój czas. Odcina kupony.

Strangolapreti to tradycyjna potrawa z włoskiego Trydentu, która najbardziej nas zaciekawiła. W tradycyjnej trydenckiej kuchni nic się nie marnowało – nie można było sobie na to pozwolić. Strangolapreti są kwintesencją kuchni tego włoskiego, górskiego regionu. Robi się je wykorzystując starte, czerstwe pieczywo. Czerstwe pieczywo, szpinak, jajka, parmezan i ricotta – tych kilka składników wystarczy, aby przyrządzić pyszny i sycący obiad lub kolację. Jeżeli nie masz czerstwego pieczywa, nic nie szkodzi, możesz je zastąpić bułką tartą.

Składniki:

250-400 g suchej białej fasoli jaś; 2-3 jabłka; 70-100 ml bulionu warzywnego lub wody; sporo majeranku (świeży lub suszony); sól; pieprz; odrobina gałki muszkatołowej; oliwa z oliwek lub olej; natka pietruszki.

Przygotowanie:

Fasolę namocz w wodzie na około 8-12 godzin. Następnie ugotuj w lekko osolonej wodzie. Niech fasola będzie miękka „na ząb” – trzeba uważać by się nie rozgotowała. Jabłka umyj i pokrój na ósemki lub mniejsze części. Nie obierałam

Składniki:
250 g mielonego maku,
200 ml mleka, 100 ml wody, 2 łyżki miodu, 2 łyżki masła, po 30 gram: suszonych śliwek, suszonych moreli, suszonych daktyli, suszonej żurawiny, orzechów włoskich, orzechów laskowych, migdałów.

Wykonanie:
W garnku zagotowuję wodę, wlewam mleko i doprowadzam do wrzenia. Zmniejszam gaz do minimum, wsypuję mak i mieszam aż połączy się z mlekiem. Przykrywam i odstawiam. W tym czasie kroję bakalie na mniejsze kawałki. Miękki mak mieszam z rozpuszczonym masłem i miodem, na koniec dodaję bakalie. Tak przygotowaną masę 800 gram przechowuję w lodówce przez 2-3 dni lub mrożę.

Monika Pazdej, prowadząca blog Z chaty na końcu wsi (www.zchatynakoncuwsi.pl). Prywatnie żona Łukasza, mama Wiktora i Tymona. W wolnym czasie maluję tła fotograficzne, odwiedzam górskie schroniska i targi staroci. Z Wrocławia wyprowadziłam się na wieś, mieszkam i pracuję w otoczeniu wzgórz trzebnickich. Nazwa bloga nawiązuje do miejsca w którym mieszkamy. Do naszego domu, miejsca w