Strona 3 - ALL

Składniki:

1 bajgiel, 3 łyżki serka typu Philadelphia, mała łyżeczka sosu Worcester, garść jeżyny, liście musztardowca, 100 dkg mięsa wołowego, +/- 30 ziarenek czarnego pieprzu, szczypta soli

Kanapka # 99 jest lekko zapomnianym prezentem dla znajomej The Byka z sieci – Zuzayany. Kiedyś obiecałam kanapkę i zapomniałam, przepraszam… Ale Zuzayana sama się przypomniała i dobrze. Miała być kanapka na bazie kiwi… ale doszłyśmy do porozumienia. W zamian zaproponowałam jarzębinę i jeżyny. Stanęło na jeżynach.

Na taką właśnie kanapkę miałam w wyobraźni ochotę już od jakiegoś czasu. Chodziła mi po głowie od kliku miesięcy. Krojone mięso wołowe lekko wysmażone z jeżynami i czymś jeszcze… Przy nr 99 wszystko się wyklarowało. Bajgiel to pieczywo pochodzenia żydowskiego, wdzięczny obiekt do wykorzystania. Kanapki robione na tych pszennych kółeczkach wyglądają bajkowo. W kanapce #99 cały sekret polega na dobrze wysmażonej wołowinie. Po prostu stek. Miałam najlepszego asystenta na świecie, który

Składniki:

Spód: 300 g herbatników; 150 g oleju kokosowego; 3 łyżki mleczka kokosowego.

Krem: opakowanie śmietany kokosowej (lub tłustej warstwy z mleczek kokosowych, potrzebne wam będą wówczas dwie puszki); 180 g roztopionej białej czekolady wegańskiej (iChoc, Bonvita lub domowa); 4 łyżki kremowego serka owsianego lub sojowego (u nas kanapkowy Oatly); 1/4 łyżeczki wanilii w proszku; 3 łyżki mleka roślinnego.

Dekoracja: świeże owoce; listki mięty; wiórki kokosowe/chipsy kokosowe.

Przygotowanie:

Spód: Zmielcie lub potłuczcie tłuczkiem herbatniki. Płynny olej kokosowy połączcie wraz
z mleczkiem i herbatnikami. Wymieszajcie dobrze i wylepcie kruchym ciastem formę do tarty. Włóżcie do lodówki na kilkanaście minut. Krem: Podgrzejcie czekoladę w kąpieli wodnej, zostawcie na krótką chwilę i zmiksujcie z serkiem owsianym i śmietaną kokosową. Następnie dodajcie mleko roślinne i wanilię w proszku. Zmiksujcie dobrze wszystkie składniki i wylejcie krem na schłodzony spód tarty. Trzymajcie w lodówce

Składniki:
1 duży seler; 1-2 łyżki oliwy z oliwek; sól.

Przygotowanie:
Seler obrać, pokroić na półcentymetrowe plastry, a następnie w słupki. Wrzucić je do miski, dodać 1-2 łyżki oliwy i za pomocą dłoni wymieszać tak, aby oliwa pokryła każdy słupek selera. Dodać sól i jeszcze raz wymieszać. Tak przygotowane kawałki ułożyć jedną warstwą na blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Piec w piekarniku nagrzanym do 200 °C przez około 30-40 minut, aż się zarumienią i będą chrupiące. W połowie pieczenia frytki należy przemieszać, aby upiekły się z każdej strony.

Magda Gembacka, psycholog społeczny, propagatorka zdrowego stylu życia, autorka książki Kolorowa kuchnia roślinna. Uczta dla podniebienia i zdrowie dla organizmu. Od 8 lat prowadzi blog ammniam.pl na którym dzieli się przepisami na roślinne dania dla małych i dużych. Fascynuje się medycyną żywienia, jest fanką doktora Deana Ornisha i doktora Joela Fuhrmana. Prowadzi grupowe i indywidualne warsztaty kulinarne, na których uczy roślinnego

Składniki:
Do gotowania: ramiona jednej dużej ośmiornicy, główka czosnku, kilka gałązek tymianku, 2 papryczki chili, 2 liście laurowe, łyżeczka ziaren pieprzu, szklanka oliwy z oliwek, spora szczypta soli
Marynata: 6 ząbków czosnku, skórka z jednej cytryny, 2 szalotki, 2 papryczki chili, kilka ziarenek ziela angielskiego, kilka ziarenek pieprzu, łyżka świeżego tymianku, oliwa z oliwek.

Przygotowanie:
Wszystkie składniki potrzebne do wstępnego ugotowania ośmiornicy umieść w garnku i zalej oliwą tak, by je przykrywała. Jeśli szklanka to zbyt mało, dolej jej więcej. Garnek postaw na dużym ogniu, a gdy oliwa się zagotuje zmniejsz go tak, by jedynie podtrzymywał ciepło. Ośmiornica powinna gotować się około godziny. Po tym czasie sprawdź wykałaczką czy jest miękka – jeśli nie dasz rady jej wbić w mięso, pozostaw garnek jeszcze chwilę na ogniu. Po ugotowaniu wyciągnij macki z bulionu i zostaw je na chwilę na sitku, tak, by sok dokładnie odciekł. W czasie, kiedy ośmiornica stygnie, możemy przygotować

Jest najmłodszym na świecie posiadaczem trzech gwiazdek Michelina. Wraz z bratem Raffaelem Alajmą kieruje restauracją Le Calandre w Sarmeola di Rubano pod Padwą. W skład gastronomicznego imperium wchodzą jeszcze dwie restauracje, trzy bistra, linia produktów spożywczych oraz mały sklep z najlepszą włoską żywnością.

Jaki był pierwszy naprawdę niezapomniany posiłek w twoim życiu? 
Obiad w restauracji Gualtiera Marchesiego, kiedy miałem 16 lat. Nigdy tego nie zapomnę. Spróbowałem jego popisowego ravioli aperto, słodkiego, mocnego w smaku łososia (łosoś dolce forte), słodko-gorzkiego omletu z homara oraz słodkiego risotta na deser.

Jak to jest pracować z rodziną, w dodatku mającą tak bogatą i wielką tradycję kulinarną?
To prawdziwy zaszczyt. Zarówno moi rodzice, jak i mój brat Raf oraz siostra Laura są mocno zaangażowani w nasze restauracje i nie mogę sobie wyobrazić, co bym bez nich zrobił.

Bez jakich produktów nie możesz się obejść w kuchni?
Bez wody, chleba i włoskiej oliwy extra virgin.

„(...) chciałem napić się wody ze źródła. Lopez wstrzymał mnie, dowodząc, że woda szkodzi po owocach, i podał mi trochę pozostałego mu jeszcze alikantu. Przyjąłem poczęstunek, ale zaledwie uczułem wino w żołądku, gdym doznał nagłego ściśnienia serca. Niebo i ziemia zakręciły mi się przed oczyma i byłbym niezawodnie zemdlał, gdyby Lopez nie był mi pośpieszył na pomoc. Otrzeźwił mnie, mówiąc, że nie powinienem się dziwić i że stan ten pochodził z czczości i znużenia. W istocie, nie tylko odzyskałem siły, ale nawet czułem się w stanie nadzwyczajnego podniecenia. Okolica zdawała się połyskiwać tysiącznymi barwami, przedmioty zaiskrzyły się w mych oczach, jak gwiazdy podczas letniej nocy, i krew zaczęła mi bić gwałtownie, zwłaszcza na szyi i skroniach” *

Hiszpania jest wielka! Geograficznie, historyczniei kulturowo. Nawet ostatni ignorant i trep coś skojarzyć z nią musi! Że słoneczna, że rozległa, że Madryt i Barcelona – niech to nawet będą tylko kluby piłkarskie, że ma dostęp do morza: między

Noc 10 sierpnia Toskańczycy spędzają poza domem. Na otwartej przestrzeni, tam, gdzie w nieograniczony sposób mogą  przyglądać się niebu. W tę noc wszyscy  będą wypatrywać spadających gwiazd.  Wierzą, że wypowiadane wtedy życzenia zawsze się spełniają. Na stołach zimne  przekąski. Może to być letnia sałatka z orkiszu, pieczone na ruszcie crostini z pomidorami i bazylią, miski z oliwkami, pieczone w piecu karczochy z oliwą i solonymi anchois, dzban oliwy, kawałki salami lub owczego sera. 

Składniki:
300  g  ugotowanej toskańskiej kaszy orkiszowej (farro); 200 g ugotowanego i wyłuskanego bobu  (favà); 100 g pokrojonego w kostkę salami finocchiona; 100 g sera młodego, owczego pecorino toscano; 2 średnie pomidory pokrojone w ósemki; 10 cebulek borettane  marynowanych w occie balsamicznym z Modeny; mała cebula cukrowa lub hiszpańska pokrojona w talarki.

Dressing: 
50 ml dobrej pikantnej  oliwy toskańskiej DOP; 1/2 łyżeczki ziaren kopru włoskiego roztartych w moździerzu;

Składniki:
150g kalafiora mrożonego; 150g brokuła mrożonego; 100g dyni; ząbek czosnku; 1/2 łyżeczki kurkumy + odrobina pieprzu cayene; odrobina soli himalajskiej, na wierzchu odrobina czarnuszki
1 łyżka masła ghee.

Przygotowanie:
Warzywa wrzucamy do wrzącej wody i gotujemy. Następnie przekładamy je do blendera, dodajemy przyprawy – pokrojony czosnek i masło. Całość blendujemy na postać kremu.

Emilia Cesarek, prowadząca blog Keep FIT in style jest instruktorką kulturystyki, fitness oraz trenerem personalnym. Szkoli się w dziedzinie dietetyki i suplementacji sportowej pod okiem najlepszych trenerów i dietetyków w kraju. Fitness, zdrowa dieta i praca z ludźmi są dla niej nieodłączną częścią życia. 

Przeczytałem niedawno w „Tygodniku Powszechnym” wywiad z Hugh Johnsonem, jedną z najwybitniejszych postaci świata winiarskiego, autorem „Wielkiego atlasu win” wraz z Jancis Robinson, przewodnika wydawanego corocznie w wielomilionowym nakładzie, świetnym gawędziarzem, pogodnym i dowcipnym człowiekiem.

Jego zdaniem całkiem niedługo będziemy mogli kupować wina produkowane przez ludzi nauczonych obsługi maszyn i komputerów, ale zupełnie niezwiązanych z winem ani pasją, ani tradycją rodzinną. Nie ma w tej opinii paniki, nie ma też wersji alternatywnej dla przyszłości wina. Prawdę mówiąc, już dziś mamy do czynienia z rozwiniętym przemysłem winiarskim wszędzie tam, gdzie produkcja sięga nie kilkudziesięciu tysięcy, ale milionów butelek rocznie. Znane są już także wina robione jakby na zamówienie. Potężne koncerny zamawiają badania rynku, próbują określać preferencje klienteli, „wzbogacać” wino dębową beczką (lub jej substytutem,) wygładzać, zaokrąglać – co klient sobie winszuje. Przypomina mi

Kiedy w ubiegłym roku na Vinexpo zobaczyłem okazały pawilon z winami z Brazylii, zarejestrowałem to jako ciekawostkę, ale przez myśl mi nie przeszło, że osiem miesięcy później będę odwiedzał ten kraj i kosztował tamtejsze wina. A jednak!

W świat winiarski Brazylii wprowadzała mnie przemiła Andrea Gentile Milan, szefowa marketingu Ibravinu – organizacji oficjalnie wspierającej wina brazylijskie za granicą, i Marek Bińczyk, mój przyjaciel i winny guru, z którym odbyłem moją pierwszą wyprawę winiarską w 1997 r., do Bordeaux. Choć w założeniu wyjazd do Brazylii miał mieć charakter czysto poznawczy, za przyczyną ujrzanych okoliczności oraz wyjaśnień i komentarzy moich mentorów dość szybko zacząłem dostrzegać szersze możliwości. Przede wszystkim zweryfikowałem swoje pojęcie o Brazylii jako kraju. Pelé, samba, Copacabana to oczywiście naturalne nasze skojarzenia, zresztą, jak ze śmiechem przyznała Andrea, to pierwsze co przychodzi do głowy 85 proc. ludzi na świecie. Ale Brazylia to także kraj