Strona 4 - ALL

Przychodzi taki czas, kiedy inni uważają, że powinieneś przemówić, opowiedzieć, podzielić się doświadczeniem. To miłe, ale momentami przerażające. „Czy wróci Pan do aktorstwa? Czy kupił Pan winnicę w Hiszpanii? Co Pan sądzi o polskiej piłce nożnej?”. To standard. Ale co powiedzieć drugiemu człowiekowi, który pyta o szczęście, miłość, o rzeczy ważne?

Jeszcze dziesięć lat temu byłem przekonany, że doskonale znam odpowiedź. Wino zaprowadziło mnie w miejsca, które te teorie obaliły. Okazało się, że w pewnym momencie niektóre aksjomaty przestają być aksjomatami. Że szczęście może oznaczać codzienne zadowolenie i bezpieczeństwo. Radość z dobrej pogody i niezmienności świata. Od pokoleń, od lat, od miesięcy. Poszukiwanie nowości, podążanie za modami – to atrybut młodości. A co potem? Czy jesteśmy skazani na pustkę i bezsens? Winiarze uważają, że dojrzały człowiek jest jak wino w beczce – ma w sobie całą przeszłość, ale najlepsze ma jeszcze przed sobą. Spokojnie czeka na swój czas. Odcina kupony.

Składniki na 16 muffinek:
400 g purée z dyni; 120 g mąki kukurydzianej; 60 g mąki ryżowej lub jaglanej; 30 ml oleju; 1 banan; 3 łyżki ksylitolu; 2 łyżki jogurtu naturalnego; 2 łyżki mąki ziemniaczanej; 2 jajka; 1 laska wanilii; 1 łyżeczka proszku do pieczenia (bezglutenowego); 1/2 łyżeczka sody oczyszczonej; 1/3 łyżeczka kurkumy; 1/3 łyżeczki cynamonu.

Przygotowanie:
Wszystkie mokre składniki umieszczamy w jednej misce (purée, olej, rozgniecionego banana, jogurt i jajka) i porządnie mieszamy. Z laski wanilii wydłubujemy ziarenka i dodajemy do mokrych składników, mieszamy, a pozostałą laskę wyrzucamy. W drugiej misce umieszczamy wszystkie suche składniki (mąki, ksylitol, proszek do pieczenia, sodę i przyprawy) i mieszamy do całkowitego ich wymieszania. Zawartość pierwszej i drugiej miski łączymy ze sobą, dokładnie mieszamy. Papierowe lub silikonowe foremki do muffinek wypełniamy ciastem i pieczemy 20-25 minut w 180 stopniach. Po ich ostygnięciu, możemy polać je gorzką czekoladą i

Składniki:
Porcja: dla 4 osób. Trudność: łatwe. Czas przygotowania: około 30 minut.
Złote proporcje: 1 kg świeżego szpinaku; – 0,5 kg startego czerstwego pieczywa lub bułki tartej; 125 g ricotty; – 2 jajka; – duża garść startego parmezanu; 2 małe garści mąki + mąka do posypania blatu podczas formowania klusek. 
Sos:
250 g mascarpone; 100 g gorgonzoli piccante.

Przygotowanie:
Jak zrobić strangolapreti uczyliśmy się w małej, rodzinnej restauracji Miola w Predazzo. Zacznij od umycia szpinaku i oderwania łodyżek. Przez kilka minut gotuj szpinak na małym ogniu w trzech szklankach wody, odsącz go, a następnie zblenduj. Kiedy szpinak trochę ostygnie wymieszaj go z czerstwym pieczywem lub bułką tartą, jajkiem, ricottą, parmezanem i ugnieć ciasto. Na koniec dodaj dwie małe garści mąki i jeszcze chwilę ugniataj. Podziel ciasto na mniejsze części, posyp blat lub stolnicę mąką, uformuj cienkie ruloniki i pokrój je nożem obsypanym mąką (dzięki temu nóż nie będzie się lepił do ciasta). Strangolapreti

Składniki:
250 g mielonego maku,
200 ml mleka, 100 ml wody, 2 łyżki miodu, 2 łyżki masła, po 30 gram: suszonych śliwek, suszonych moreli, suszonych daktyli, suszonej żurawiny, orzechów włoskich, orzechów laskowych, migdałów.

Wykonanie:
W garnku zagotowuję wodę, wlewam mleko i doprowadzam do wrzenia. Zmniejszam gaz do minimum, wsypuję mak i mieszam aż połączy się z mlekiem. Przykrywam i odstawiam. W tym czasie kroję bakalie na mniejsze kawałki. Miękki mak mieszam z rozpuszczonym masłem i miodem, na koniec dodaję bakalie. Tak przygotowaną masę 800 gram przechowuję w lodówce przez 2-3 dni lub mrożę.

Monika Pazdej, prowadząca blog Z chaty na końcu wsi (www.zchatynakoncuwsi.pl). Prywatnie żona Łukasza, mama Wiktora i Tymona. W wolnym czasie maluję tła fotograficzne, odwiedzam górskie schroniska i targi staroci. Z Wrocławia wyprowadziłam się na wieś, mieszkam i pracuję w otoczeniu wzgórz trzebnickich. Nazwa bloga nawiązuje do miejsca w którym mieszkamy. Do naszego domu, miejsca w

Składniki:
350 g mąki, 70 g masła, 1/3 szklanki cukru, 20 g świeżych drożdży, 1/2 szklanki mleka, 1 jajo, szczypta soli, 350 g masy makowej, 1 łyżka miodu, 1 łyżka kakao

Wykonanie:
Drożdże rozcieram z dwoma łyżeczkami cukru, dodaję ciepłe mleko i dwie łyżki mąki. Mieszam dokładnie i odstawiam w ciepłe miejsce na 15 minut. Pozostałą mąkę przesiewam do miski, dodaję sól, cukier, jajo i drożdże. Zaczynam od wymieszania łyżką, a następnie wyrabiam powoli dodając rozpuszczone, ostudzone masło. Z ciastem pracuję tak długo, aż wchłonie tłuszcz i zrobi się gładkie oraz elastyczne. Wyrobione przykrywam ściereczką i odstawiam w ciepłe miejsce na godzinę. Masę makową mieszam z kakao i miodem. Wyrośnięte ciasto dzielę na dwie części, wyrabiam krótko. Rozwałkowuję na koło o średnicy 20 cm, a następnie kroję na 16 trójkątów. Na każdym trójkącie układam płaską łyżeczkę nadzienia, czubek trójkąta zawijam pod przeciwległy bok. W taki sam sposób przygotowuję rogaliki z pozostałej części ciasta. Rogaliki

Jest najmłodszym na świecie posiadaczem trzech gwiazdek Michelina. Wraz z bratem Raffaelem Alajmą kieruje restauracją Le Calandre w Sarmeola di Rubano pod Padwą. W skład gastronomicznego imperium wchodzą jeszcze dwie restauracje, trzy bistra, linia produktów spożywczych oraz mały sklep z najlepszą włoską żywnością.

Jaki był pierwszy naprawdę niezapomniany posiłek w twoim życiu? 
Obiad w restauracji Gualtiera Marchesiego, kiedy miałem 16 lat. Nigdy tego nie zapomnę. Spróbowałem jego popisowego ravioli aperto, słodkiego, mocnego w smaku łososia (łosoś dolce forte), słodko-gorzkiego omletu z homara oraz słodkiego risotta na deser.

Jak to jest pracować z rodziną, w dodatku mającą tak bogatą i wielką tradycję kulinarną?
To prawdziwy zaszczyt. Zarówno moi rodzice, jak i mój brat Raf oraz siostra Laura są mocno zaangażowani w nasze restauracje i nie mogę sobie wyobrazić, co bym bez nich zrobił.

Bez jakich produktów nie możesz się obejść w kuchni?
Bez wody, chleba i włoskiej oliwy extra virgin.

Składniki:
składniki na tortownicę o średnicy 22 cm; jajka [4 sztuki]; miód [80 g / 4 płaskie łyżki]; olej kokosowy płynny [220 g /1 szklanka]; mąka owsiana (kupna lub zmielone płatki owsiane) [210 g/ 2 szklanki]; soda oczyszczona [1 łyżeczka]; kakao ciemne [3 łyżeczki]; marchew tarta na drobnych oczkach [1 szklanka]; Dodatkowo: sól [szczypta]; cynamon [2 łyżeczki]; mix orzechów [30 g / 1 garść] (opcjonalnie); skórka otarta z pomarańczy [1 łyżka] (opcjonalnie); Składniki na polewę: olej kokosowy [30 g / 3 łyżki]; serek homogenizowany [120 g]; sypki słodzik (u mnie ksylitol) [7 g / łyżeczka].

Przygotowanie:
Jajka wbić do miski, dodać miód i ubijać aż do uzyskania jaśniejszej, lekko puszystej masy. Do masy dodać olej i ponownie wymieszać. Dodawać stopniowo mąkę owsianą i mieszać. Jeśli płatki są mielone w domowych warunkach, polecam przesiać zrobioną już mąkę przez drobne sito – zazwyczaj nie wszystko mieli się na idealną mąkę i zostają kawałki płatków o wyglądzie i wielkości otrębów. Jeśli

Pewna młoda aspirująca w świecie win osoba wygłosiła ostatnio taką tezę: kiedy staję przed zupełnie nieznaną mi półką z zupełnie nieznanymi mi winami, instynkt podpowiada mi kierunek Chile, Australia, Afryka Południowa – inaczej mówiąc, Nowy Świat. Bezpieczniejszy wybór.

Zacząłem się zastanawiać, co podpowiada mój instynkt i czym on w ogóle jest. Instynktownie jestem europocentryczny, bo jaki inny miałbym być (?), ale z zachwytem podróżowałem po winnicach południowej Ameryki, Australii czy Nowej Zelandii, gdzie klimat i, jak mawiają winiarze, terroir (choć nikt do końca nie wie, co to znaczy) są dla wina wprost idealne. 
Koleje, a raczej koleiny losu obligują nas do czegoś. Jednych kotwiczą w miejscach, gdzie od pokoleń byli ich przodkowie, innych wywożą na inne kontynenty. Wielokrotnie pisałem o moich winnych przyjaciołach, którzy kontynuują wielowiekowe tradycje winiarskie, pozostając w tych samych posiadłościach co ich praprapradziadowie. Są jednak wśród nich i tacy, którzy porzuciwszy

Przeczytałem niedawno w „Tygodniku Powszechnym” wywiad z Hugh Johnsonem, jedną z najwybitniejszych postaci świata winiarskiego, autorem „Wielkiego atlasu win” wraz z Jancis Robinson, przewodnika wydawanego corocznie w wielomilionowym nakładzie, świetnym gawędziarzem, pogodnym i dowcipnym człowiekiem.

Jego zdaniem całkiem niedługo będziemy mogli kupować wina produkowane przez ludzi nauczonych obsługi maszyn i komputerów, ale zupełnie niezwiązanych z winem ani pasją, ani tradycją rodzinną. Nie ma w tej opinii paniki, nie ma też wersji alternatywnej dla przyszłości wina. Prawdę mówiąc, już dziś mamy do czynienia z rozwiniętym przemysłem winiarskim wszędzie tam, gdzie produkcja sięga nie kilkudziesięciu tysięcy, ale milionów butelek rocznie. Znane są już także wina robione jakby na zamówienie. Potężne koncerny zamawiają badania rynku, próbują określać preferencje klienteli, „wzbogacać” wino dębową beczką (lub jej substytutem,) wygładzać, zaokrąglać – co klient sobie winszuje. Przypomina mi

Składniki:
Na kruche ciasto: 2 szklanki mąki; 1/2 szklanki cukru pudru; 200 g miękkiego masła; 2 żółtka. Na czekoladową masę: 350 g mleka zagęszczonego słodzonego; 3 łyżki mąki; 1 laska wanilii; 2 jajka; 2 czubate łyżki kakao.

Przygotowanie:
Mąkę przesiać, dodać posiekane masło, cukier i żółtka. Zagniatać aż do uzyskania gładkiego ciasta. Rozwałkować i wyłożyć na formę. Chłodzić ok. 1 godziny. Mleko przelać do miski, dodać mąkę, jajka, ziarna z laski wanilii i kakao. Zmiksować dokładnie. Wylać na schłodzone ciasto. Piec w piekarniku nagrzanym do 160-170 stopni ok. 30-40 min.

Paulina Wnuk. Autorka książki kulinarnej pt. „Kuchnia filmowa”, zdobywczyni tytułu Blog Roku 2012 oraz Blog of Gdańsk 2013. Od dwóch lat prowadzi kulinarno-filmowy blog From movie to the kitchen, na którym przedstawia przepisy na dania inspirowane filmami i serialami. Oprócz gotowania i oglądania filmów uwielbia poznawać nowe miejsca, ludzi oraz czytać książki. Prywatnie jest szczęśliwą mamą czteroletniego