Strona 2 - ALL

 Składniki:
Przepis na 4 osoby:
jajka 4 (3 żółtka +1 jedno całe); starty ser pecorino romano 80 g; ser parmigiano reggiano 30 g; nietłusty boczek 100 g;
ciasto na jajku 200 g;
crème fraîche 100 g;
pieprz (na oko); Ciasto na jajku: 100 g mąki z twardego ziarna tzw. Semola; 50 g mąki typ „00“; 2 jajka; szczypta soli. 

Przygotowanie:
Wymieszać 1 całe jajko z 3 żółtkami i z serami parmigiano i pecorino oraz odać trochę zmielonego pieprzu tak, by powstał gęsty krem. Gotować go chwilkę w Bain-Marie (bemar). Wyciąć małe kwadraciki z cienkiego paska ciasta i nadziać go poprzednio przygotowanym kremem. Zamknąć kwadraciki, łącząc każdy róg z przeciwległym tak, by stworzyły formę gwiazdki. Boczek pociąć na podłużne paseczki, podsmażyć go na patelni, a następnie osuszyć. Przygotować stopione fondue złożone z crème fraìche i startego pecorino, wylać całość na dno talerza. Położyć na kremie pierożki i chrupiący boczek, posypać całość pieprzem.

Międzynarodowej sławy włoski szef kuchni Antonello

Składniki:

250 g zakwasu żytniego; 400 g mąki pszennej chlebowej; 200 g mąki pszennej razowej; 1,5 łyżeczki soli; 350 ml wody.

Przygotowanie:
Wszystkie składniki dokładnie wyrobić w misce – można wykorzystać również mikser z hakami do ugniatania ciasta. Ciasto powinno być dosyć luźne, mieć gładką konsystencję. Przełożyć je do miski posmarowanej olejem roślinnym, przykryć ściereczką i poczekać, aż wyrośnie – czas rośnięcia zależy od aktywności zakwasu, a także temperatury otoczenia: im cieplej, tym szybciej rośnie. Zajmie to od 30 do 60 minut, zimą nieco dłużej. Z wyrośniętego ciasta uformować okrągły bochenek, przełożyć go do koszyczka wyłożonego ściereczką dokładnie oprószoną mąką i odstawić do wyrastania na kolejne 30–40 minut. W tym czasie nagrzać blachę do pieczenia włożoną do piekarnika do temperatury 230 st. C. Wyrośnięty chleb przełożyć na gorącą blachę, naciąć jego wierzch, ścianki piekarnika spryskać wodą i piec 10 minut. Po tym czasie zmniejszyć temperaturę do

Składniki:
6 pomarańczy; pestki z jednego owocu granatu, średniej wielkości; 1 marchewka, opcjonalnie. 

Przygotowanie:
Pomarańcze myjemy i obieramy ze skórki. Następnie przekrawamy na ćwiartki. Odcinamy brzydkie końcówki marchewki. Do sokownika wrzucamy ćwiartki pomarańczy, pestki granatu i marchewkę i postępujemy zgodnie z instrukcją obsługi. Sok przelewamy do czystych szklanek i podajemy natychmiast po przygotowaniu. 

Agnieszka Guszpit. Z wykształcenia historyk. Wychowała się w Wielkopolsce. Po maturze wyjechała z Polski i zamieszkała w Londynie. Zamiłowanie do dobrego jedzenia, a szczególnie wypieków, zaszczepiły w niej babcia i mama. W kuchni ceni prostotę, naturalne składniki, bogactwo warzyw i owoców. Jest zwolenniczką zdrowego odżywiania, ale uważa, że kawałek tortu czekoladowego, jedzony raz na jakiś czas, też może okazać się naszemu ciału potrzebny. Dlatego też prowadzi blog – bayaderka.blogspot.com – na którym dzieli się z czytelnikami przepisami na smaczne łakocie. Prywatnie

Przychodzi taki czas, kiedy inni uważają, że powinieneś przemówić, opowiedzieć, podzielić się doświadczeniem. To miłe, ale momentami przerażające. „Czy wróci Pan do aktorstwa? Czy kupił Pan winnicę w Hiszpanii? Co Pan sądzi o polskiej piłce nożnej?”. To standard. Ale co powiedzieć drugiemu człowiekowi, który pyta o szczęście, miłość, o rzeczy ważne?

Jeszcze dziesięć lat temu byłem przekonany, że doskonale znam odpowiedź. Wino zaprowadziło mnie w miejsca, które te teorie obaliły. Okazało się, że w pewnym momencie niektóre aksjomaty przestają być aksjomatami. Że szczęście może oznaczać codzienne zadowolenie i bezpieczeństwo. Radość z dobrej pogody i niezmienności świata. Od pokoleń, od lat, od miesięcy. Poszukiwanie nowości, podążanie za modami – to atrybut młodości. A co potem? Czy jesteśmy skazani na pustkę i bezsens? Winiarze uważają, że dojrzały człowiek jest jak wino w beczce – ma w sobie całą przeszłość, ale najlepsze ma jeszcze przed sobą. Spokojnie czeka na swój czas. Odcina kupony.

Składniki:

200 g masła pokrojonego w kostkę; 380 g mąki; 2 żółtka; 1 łyżeczka proszku do pieczenia; 60 g cukru; cukier z prawdziwą wanilią; szczypta soli; 700 g jabłek antonówek, obranych;  i pokrojonych w cienkie plasterki; 2 łyżki soku z cytryny; 1 łyżeczka cynamonu; 1/2 łyżeczki zmielonych goździków; 80 g zmielonych ciasteczek (najchętniej używam twardych amaretti); 150 g cukru; 1 łyżka mleka do posmarowania wierzchu ciasta.

Przygotowanie:
Piekarnik nagrzać do 200 st. C. masło posiekać z mąką wymieszaną z proszkiem. Dodać żółtka, cukier z wanilią i sól. Zagnieść gładkie ciasto, które należy podzielić na dwie części – jedna powinna być o mniej więcej 1/3 większa od drugiej. Większą częścią wylepić spód i boki tortownicy o średnicy 22–24 cm. Ponakłuwać widelcem i wstawić do gorącego piekarnika na 10 minut.
Mniejszą część ciasta zawinąć w folię i schłodzić. Jabłka pokrojone w plasterki połączyć z cytryną, cynamonem, goździkami, cukrem i ciasteczkami. Włożyć do tortownicy z

Wszechstronny kucharz i propagator organicznej żywności. Jego restauracja, Mirazur, została wyróżniona dwiema gwiazdkami Michelin. Pochodzi z Argentyny i ma włosko-hiszpańskie korzenie. Szlify zdobywał we Francji, a inspiruje się Japonią. Ten kulturowy tygiel można wyczuć w jego niesamowitych potrawach. 

Jakie są twoje ulubione letnie produkty?
Kocham pomidory, mam 43 odmiany w swoim ogrodzie. Uwielbiam na przykład sorbet z zielonych pomidorów i jabłek granny smith.

Najbardziej zaskakujące danie w twoim życiu?
Danie z cebuli przyrządzone przez Alaina Passarda. Wyjął cebulę z lodówki i wykonał z niej perfekcyjną, niesamowitą potrawę. 

Bez jakich produktów nie możesz się obejść w kuchni?
Bez oliwy, czosnku i cebuli.

Które z twoich podróży zainspirowały cię najbardziej?
Te do Japonii. Mają tam niesamowitą kuchnię i techniki gotowania, które są przekazywane od pokoleń. Nauczyłem się bardzo wiele dzięki japońskiej kulturze.

Czy znajdziemy w twojej kuchni wpływy południowoamerykańskie? 

Strangolapreti to tradycyjna potrawa z włoskiego Trydentu, która najbardziej nas zaciekawiła. W tradycyjnej trydenckiej kuchni nic się nie marnowało – nie można było sobie na to pozwolić. Strangolapreti są kwintesencją kuchni tego włoskiego, górskiego regionu. Robi się je wykorzystując starte, czerstwe pieczywo. Czerstwe pieczywo, szpinak, jajka, parmezan i ricotta – tych kilka składników wystarczy, aby przyrządzić pyszny i sycący obiad lub kolację. Jeżeli nie masz czerstwego pieczywa, nic nie szkodzi, możesz je zastąpić bułką tartą.

Składniki:

250-400 g suchej białej fasoli jaś; 2-3 jabłka; 70-100 ml bulionu warzywnego lub wody; sporo majeranku (świeży lub suszony); sól; pieprz; odrobina gałki muszkatołowej; oliwa z oliwek lub olej; natka pietruszki.

Przygotowanie:

Fasolę namocz w wodzie na około 8-12 godzin. Następnie ugotuj w lekko osolonej wodzie. Niech fasola będzie miękka „na ząb” – trzeba uważać by się nie rozgotowała. Jabłka umyj i pokrój na ósemki lub mniejsze części. Nie obierałam

Pisałem ostatnio o najwyraźniejszym i najbardziej elektryzującym w dzisiejszym świecie winiarskim podziale na Europę i Nowy Świat. Wspominałem też o udanych mariażach tych dwu światów – europejskich winiarzach, którzy przenieśli się na szczodre dla winnej latorośli tereny nowoświatowe, zabierając ze sobą nie tylko doświadczenie, ale przede wszystkim europejski sznyt. O jednym z tych producentów, włosko-chilijskim De Martino, chciałbym państwu opowiedzieć tym razem.

Niedawno miałem okazję spotkać Sebastiana De Martino, który na zaproszenie naszej firmy – Kondrat Wina Wybrane – przyjechał do Polski, aby przeprowadzić kilka degustacji swoich rodzinnych dzieł sztuki (winiarskiej). Sebastian – urodzony już w Chile – jest reprezentantem czwartego pokolenia włoskiej rodziny z Abruzzo, która od ponad 80 lat zajmuje się produkcją wina w Chile. Przez te lata prowadzili uprawy na 347 parcelach rozrzuconych na całej długości kraju (a długi to kraj, oj długi), a z 347 wybrali 50 najlepszych. Każda

Rodzina Troisgros jest jedną z najpotężniejszych i najstarszych rodzin francuskiej gastronomii. Jej przygoda z kuchnią zaczęła się już w latach 20. XX w., gdy Marie i Jean-
-Baptiste prowadzili kawiarnię Chalons, a następnie otworzyli hotel z restauracją w Roanne. Ich syn Pierre oraz wuj Jean po naukach u legendarnego Fernanda Pointa wznieśli Maison Troisgros na szczyty kulinarnych możliwości. Restauracja otrzymała trzy gwiazdki Michelina w 1968 r. i ma je do tej pory. Obecnie pieczę nad gastronomicznym imperium ma wnuk założyciela – Michel Troisgros, który uczył się fachu u najlepszych kucharzy swej epoki, takich jak Alain Chanel czy Michel Guérard. Oprócz prowadzenia trzygwiazdkowej restauracji La Maison Troisgros zarządza wraz z żoną czterogwiazdkowym Hôtel Moderne oraz restauracjami: Le Central i La Colline du Colombier w Roanne, Le Koumir w Moskwie, jednogwiazdkową La Table du Lancaster w Paryżu oraz Cuisine(s) Michel Troisgros w Century Hyatt Hotel w Tokio. Rodzeństwo Michela zarządza

Składniki: 
1 kg mięsa wieprzowego; 40 g przyprawy tzw. miso; 80 g niesolonego masła; olej lub oliwa z oliwek; siano; 300 g warzyw korzeniowych np. marchwi, selera korzeniowego, brukwi, cebuli 1 kg naturalnej soli morskiej; tymianek; rozmaryn.

Przygotowanie:
Podpiekamy mięso wieprzowe na brązowo-złoty kolor w oleju lub oliwie z oliwek. W patelni coccotte umieszczamy siano pocierając je masłem i miso. Pieczemy w rozgrzanym piekarniku w temperaturze 160oC przez około godzinę. Następnie myjemy warzywa korzeniowe i umieszczamy je na rozsypanej na formie części soli, posypujemy ziołami i przykrywamy resztą soli. Pieczemy w tym samym piekarniku z wieprzowiną, aż warzywa będą miękkie, około 40 minut. Usuwamy wieprzowinę z coccote, wyjmujemy z mięsa kość i kroimy je w plastry. Podajemy całość z solonymi pieczonymi warzywami.

Andrew Borg, maltański szef kuchni restauracji Risette poleca zapiekane mięso wieprzowe na sianie z warzywami korzeniowymi. Risette to elegancka restauracja mieszcząca