Strona 3 - Blog

Składniki:
1 duża cebula; 1 ząbek czosnku; 1 papryka czerwona; 1 papryka żółta; 1 papryka zielona; 3-4 duże pomidory; 300 g dyni np. hokkaido; 1/4 łyżeczki wędzonej papryki; sól.

Przygotowanie:
Cebulę obrać, posiekać i zeszklić na oliwie wraz z czosnkiem w dużym garnku. Następnie dodać pokrojone w kostkę papryki. Gdy będą już lekko miękkie, dodać do nich pokrojone drobno pomidory i dusić na wolnym ogniu. Gdy pomidory rozpadną się, dodać jeszcze pokrojoną w kostkę dynię (hokkaido nie obierać, inne gatunki tak). Dusić do momentu, aż wszystkie warzywa będą miękkie. W razie potrzeby warzywa można podlać odrobiną wody. Na koniec posolić i przyprawić wędzoną papryką.

Magda Gembacka, psycholog społeczny, propagatorka zdrowego stylu życia, autorka książki Kolorowa kuchnia roślinna. Uczta dla podniebienia i zdrowie dla organizmu. Od 8 lat prowadzi blog ammniam.pl na którym dzieli się przepisami na roślinne dania dla małych i dużych. Fascynuje się medycyną żywienia, jest fanką doktora Deana Ornisha

Joël Robuchon, uznawany za papieża kucharzy, jest posiadaczem rekordowych 28 gwiazdek Michelin. Jego restauracje znajdują się m.in. w Monako, Londynie, Tajpej, Paryżu, Las Vegas, Makau, Tokio, a ostatnio także w Bombaju i Bangkoku. W 1989 r. otrzymał tytuł „Chef of the Century”, przyznany przez znany przewodnik „Gault Millau”. Natomiast w 1994 r. „International Herald Tribune” uznała jego paryską restaurację, Joël Robuchon, za najlepszą restaurację świata

Które z podróży zainspirowały pana najbardziej? Jakie restauracje mógłby nam pan polecić? 
Wszystkie moje podróże są inspirujące, w każdym kraju, który odwiedzam, chciałbym poznawać nowe produkty i techniki gotowania. Niestety, nie mogę polecić żadnych specjalnych restauracji, ponieważ po prostu jest ich zbyt wiele – od ekskluzywnych restauracji po małe bary ukryte gdzieś na małej uliczce w Tokio.

Które z dań uważa pan za najbardziej przełomowe dla swojej kariery?
Jest danie, które najlepiej przedstawia mój styl gotowania – to la

Kocha sztukę. Jest współautorem pierwszego na świecie multisensorycznego widowiska kulinarnego. Dzięki umiejętnemu połączeniu nowoczesnych technik i technologii z tym, 
co w katalońskiej kulturze gotowania najdoskonalsze, stworzył wraz z dwoma braćmi najlepszą restaurację na świecie – El Celler de Can Roca. 

Poznaliśmy się podczas eventu gastronomicznego w Berlinie, gdzie opowiadałeś o swoim najnowszym projekcie „El Somni”? Skąd wziął się ten pomysł?
Podstawą naszego projektu jest transwersalność, czyli wieloaspektowa współpraca z przedstawicielami różnych dyscyplin: muzykami, malarzami itd. Jego celem jest wzbogacenie kultury gastronomicznej poprzez przenikanie się kuchni ze sztuką i nauką. Wszyscy trzej [Joan jest szefem kuchni, Jordi mistrzem deserów, a Josep sommelierem ‒ red.] zawsze byliśmy pod ogromnym wrażeniem François Vatela i jego historii, marzyliśmy o możliwości stworzenia kulinarnej opery, totalnego widowiska... Rozmawialiśmy o tym projekcie od ponad dwóch lat z Frankiem

Po tym jak dwa lata temu ponownie zawitaliśmy w krainach winiarskich, po zawirowaniach prawnych i kolejnych eksperymentach, w tym roku możemy legalnie spróbować polskich win. 

Wino w Polsce upowszechnia się i choć w dalszym ciągu jest między nami a, chociażby, krajami skandynawskimi konsumpcyjna przepaść, to każda okoliczność, która ją zasypuje, niezmiernie mnie cieszy. A droga nie była prosta. Kiedy w latach 90. ubiegłego wieku kończyłem swoje pierwsze szkolenie enologiczne w Château Magnol i zrozumiałem, że tunezyjska Gelalla nie wyczerpuje winnych doznań, poznałem także tę stronę przepaści. Zalew fatalnego wina najpodlejszej jakości o sufitowych nieraz cenach na początku lat 90. jawi mi się w czarnych barwach. Te wszystkie – półsłodkie i bardzo słodkie, wiśniowe, o smaku kiwi i bananów – wynalazki rodzimej inwencji, wspierane dosładzaną konfekcją made in EU, rynek zweryfikował bez sentymentów. Koniec ubiegłego stulecia przyniósł ustabilizowanie poważnych i, co najważniejsze, odpowiedzialnych

Składniki:
1,5 filiżanki czerwonego ryżu Sunrise; 700g kurzych udek, luzowanych, grubo krojonych; 1/3 filiżanki mąki kukurydzianej; 1,5 łyżki oleju (warzywnego); 3 łyżeczki oleju sezamu; 1 cebula, pokrojona w cienkie kliny; 3 długie czerwone papryczki chilli, drobno posiekane; 1,5 łyżki startego imbiru; 3 zgniecione ząbki czosnku; 200 g grzybów azjatyckich, siekanych w paski (oddzielnie grzyby enoki, jeśli używane); 1 pęczek gaj lan (chińskie brokuły), grubo siekane, trzonki od liści oddzielone; 2 pomidory, grubo siekane; ¼ filiżanki sosu sojowego; 2 łyżki wody

Przygotowanie:
Ugotuj ryż zgodnie ze wskazówkami na opakowaniu. W międzyczasie wsyp mąkę kukurydzianą do zamykanego pojemnika albo torebki i potrząsaj, do równomiernego pokrycia kurczaka mąką
Rozgrzej wok na dużym ogniu. Wlej połowę oleju i poruszaj patelnią, aby równomiernie się rozprowadził po jego powierzchni. Wrzuć połowę kurczaka i smaż przez ok. 5 minut, do złoto-brązowego koloru. Wyjmij i odłóż na bok. Powtórz z resztą oleju

Rodzina Troisgros jest jedną z najpotężniejszych i najstarszych rodzin francuskiej gastronomii. Jej przygoda z kuchnią zaczęła się już w latach 20. XX w., gdy Marie i Jean-
-Baptiste prowadzili kawiarnię Chalons, a następnie otworzyli hotel z restauracją w Roanne. Ich syn Pierre oraz wuj Jean po naukach u legendarnego Fernanda Pointa wznieśli Maison Troisgros na szczyty kulinarnych możliwości. Restauracja otrzymała trzy gwiazdki Michelina w 1968 r. i ma je do tej pory. Obecnie pieczę nad gastronomicznym imperium ma wnuk założyciela – Michel Troisgros, który uczył się fachu u najlepszych kucharzy swej epoki, takich jak Alain Chanel czy Michel Guérard. Oprócz prowadzenia trzygwiazdkowej restauracji La Maison Troisgros zarządza wraz z żoną czterogwiazdkowym Hôtel Moderne oraz restauracjami: Le Central i La Colline du Colombier w Roanne, Le Koumir w Moskwie, jednogwiazdkową La Table du Lancaster w Paryżu oraz Cuisine(s) Michel Troisgros w Century Hyatt Hotel w Tokio. Rodzeństwo Michela zarządza

Składniki (na 2 osoby):
1 szklanka ugotowanego pęczaku; 1/2 pęczka natki pietruszki; szczypta soli; szczypta pieprzu; garść szpinaku; 100 g sera feta; 10 suszonych pomidorów; garść orzechów włoskich

Składniki sosu:
2 łyżki oliwy; 2 łyżki musztardy; 2 łyżki miodu; sok z 1 cytryny

Przygotowanie:
Pęczak wymieszaj z drobno posiekaną natką pietruszki oraz szpinakiem. Dodaj ser feta pokrojony w kostkę, suszone pomidory pocięte w paski oraz orzechy. Dopraw do smaku solą i pieprzem. 
Na koniec przygotuj dressing: wymieszaj wszystkie składniki sosu i dodaj do sałatki.

Daria Ładocha – dziennikarka, coach zdrowia, na co dzień prezenterka kulinarna w Dzień Dobry TVN, trenerka kulinarna w Instytucie Sztuki Kulinarnej. Z myślą o swoich dzieciach stworzyła blog kulinarny mamałyga.org. Publikowane tam przepisy nie przypominają klasycznej, polskiej kuchni – są raczej zbiorem składników ubranych w potrawy, które przede wszystkim mają wzmocnić układ trawienny, podkręcić metabolizm, budować odporność. I przede

Kiedy w ubiegłym roku na Vinexpo zobaczyłem okazały pawilon z winami z Brazylii, zarejestrowałem to jako ciekawostkę, ale przez myśl mi nie przeszło, że osiem miesięcy później będę odwiedzał ten kraj i kosztował tamtejsze wina. A jednak!

W świat winiarski Brazylii wprowadzała mnie przemiła Andrea Gentile Milan, szefowa marketingu Ibravinu – organizacji oficjalnie wspierającej wina brazylijskie za granicą, i Marek Bińczyk, mój przyjaciel i winny guru, z którym odbyłem moją pierwszą wyprawę winiarską w 1997 r., do Bordeaux. Choć w założeniu wyjazd do Brazylii miał mieć charakter czysto poznawczy, za przyczyną ujrzanych okoliczności oraz wyjaśnień i komentarzy moich mentorów dość szybko zacząłem dostrzegać szersze możliwości. Przede wszystkim zweryfikowałem swoje pojęcie o Brazylii jako kraju. Pelé, samba, Copacabana to oczywiście naturalne nasze skojarzenia, zresztą, jak ze śmiechem przyznała Andrea, to pierwsze co przychodzi do głowy 85 proc. ludzi na świecie. Ale Brazylia to także kraj

Składniki:
2 piersi z kaczki (ze skórą);bratki wyhodowane w domowych, ekologicznych warunkach; roszponka; rukola; truskawki; 50 g migdałów w płatkach; niewielka ilość tłuszczu roślinnego do smażenia. Sos: 100 ml świeżo wyciskanego soku pomarańczowego; 2 łyżki sosu sojowego; pół łyżeczki cynamonu; sok z połowy cytryny.

Przygotowanie:
Rozgrzewamy piekarnik do 200 st. C. Do żaroodpornej brytfanki wlewamy sok pomarańczowy, sos sojowy i wsypujemy cynamon. Prażymy migdały. Rozsypujemy je na suchej patelni, którą podgrzewamy, aż migdały zbrązowieją, mieszając co jakiś czas, aby się nie przypaliły. Odstawiamy na bok. Smażymy kaczkę. Delikatnie smarujemy patelnię tłuszczem roślinnym, układamy na zimnej patelni piersi kaczki skórą do dołu i rozpoczynamy rozgrzewanie. Smażymy, aż ze skórki wytopi się znaczna część tłuszczu, a skórka nabierze złotego odcienia (ok. 10 minut). Odwracamy kaczkę na drugą stronę i smażymy jeszcze 2 minuty. Układamy kaczkę w brytfance skórą do góry

Dziś główne menu restauracji zmieniamy dwa, trzy razy w roku, natomiast menu degustacyjne co tydzień i jest to szansa na zaprezentowanie możliwości, użycie produktów stricte sezonowych czy okazjonalnie kupionych – mówi w rozmowie z Kuchnią mon Amour Paweł Oszczyk, szef kuchni warszawskiej restauracji La Rotisserie w Mamaison Hotel Le Regina

Wszystkie wielkie osiągnięcia klasycznej kuchni były dziełem śmiałków, innowatorów, ludzi, którzy na przykład pierwsi zjedli grasicę czy odkryli, że węże dobrze smakują z odpowiednią ilością masła czosnkowego. Tobie się coś takiego zdarzyło?
Nie powiem o sobie, że jestem genialnym odkrywcą, bardziej kimś, kto drobnymi kroczkami dąży konsekwentnie do celu. Niemniej połączenie buraka, grejpfruta i bazylii uważam za udane, czy choćby ryb i owoców morza z kalafiorem i rodzynkami. Często jednak odnoszę wrażenie, że coś, czego próbuję w swojej kuchni, już gdzieś powstało. 

W Chez Panisse‚ słynnej restauracji Alice Waters w Berkeley, menu zmienia się