Strona 4 - Blog

Składniki:

200 g karmelu z puszki, 2 jajka, 5 łyżek śmietanki słodkiej, 30% tłuszczu, 200 g gotowego maślanego ciasta kruchego, najlepiej rozwałkowanego.

Dodatkowo:

50 g czekolady mlecznej, 50 g czekolady, 70 % kakao, 70 ml śmietanki słodkiej, 30% tłuszczu, 2 garście orzechów laskowych

Przygotowanie:

1. Rozwałkowanym ciastem kruchym wykładamy dokładnie dno formy i boki wewnętrzne. Formę z ciastem wstawiamy na pół godziny do lodówki lub w inne chłodne miejsce. Piekarnik nagrzewamy do 200 stopni Celsjusza.
2. Formę wyjmujemy, nakrywamy kwadratem wyciętym z pergaminu/ papieru do pieczenia. Na to wysypujemy fasolę/ ryż, dla obciążenia. Formę wstawiamy do piekarnika na 15 minut. Następnie ostrożnie wyjmujemy za pomocą rękawicy kuchennej, pozbywamy się ryżu lub fasoli. Ciasto studzimy w formie przez około 5-10 minut.
3. Jajka rozkłócamy za pomocą trzepaczki (rózgi) i łączymy ze śmietanką i gotowym karmelem. Powinna powstać gładka lśniąca masa.
4. Masę wylewamy na dno formy z podpieczonym ciastem. Formę ostrożnie

Składniki:
1 duży seler; 1-2 łyżki oliwy z oliwek; sól.

Przygotowanie:
Seler obrać, pokroić na półcentymetrowe plastry, a następnie w słupki. Wrzucić je do miski, dodać 1-2 łyżki oliwy i za pomocą dłoni wymieszać tak, aby oliwa pokryła każdy słupek selera. Dodać sól i jeszcze raz wymieszać. Tak przygotowane kawałki ułożyć jedną warstwą na blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Piec w piekarniku nagrzanym do 200 °C przez około 30-40 minut, aż się zarumienią i będą chrupiące. W połowie pieczenia frytki należy przemieszać, aby upiekły się z każdej strony.

Magda Gembacka, psycholog społeczny, propagatorka zdrowego stylu życia, autorka książki Kolorowa kuchnia roślinna. Uczta dla podniebienia i zdrowie dla organizmu. Od 8 lat prowadzi blog ammniam.pl na którym dzieli się przepisami na roślinne dania dla małych i dużych. Fascynuje się medycyną żywienia, jest fanką doktora Deana Ornisha i doktora Joela Fuhrmana. Prowadzi grupowe i indywidualne warsztaty kulinarne, na których uczy roślinnego

Pisałem ostatnio o najwyraźniejszym i najbardziej elektryzującym w dzisiejszym świecie winiarskim podziale na Europę i Nowy Świat. Wspominałem też o udanych mariażach tych dwu światów – europejskich winiarzach, którzy przenieśli się na szczodre dla winnej latorośli tereny nowoświatowe, zabierając ze sobą nie tylko doświadczenie, ale przede wszystkim europejski sznyt. O jednym z tych producentów, włosko-chilijskim De Martino, chciałbym państwu opowiedzieć tym razem.

Niedawno miałem okazję spotkać Sebastiana De Martino, który na zaproszenie naszej firmy – Kondrat Wina Wybrane – przyjechał do Polski, aby przeprowadzić kilka degustacji swoich rodzinnych dzieł sztuki (winiarskiej). Sebastian – urodzony już w Chile – jest reprezentantem czwartego pokolenia włoskiej rodziny z Abruzzo, która od ponad 80 lat zajmuje się produkcją wina w Chile. Przez te lata prowadzili uprawy na 347 parcelach rozrzuconych na całej długości kraju (a długi to kraj, oj długi), a z 347 wybrali 50 najlepszych. Każda

Krążąc tu i ówdzie po świecie, spotykam wielu oryginałów. Zaliczam do takich Aloisa Lagadera, który puszcza leżakującym winom kantaty Bacha, czy Rafaela Ambrę, uporczywie próbującego wyeliminować z procesu wytwarzania wina siarkę. Te ekstrawagancje są przejawem silnego nurtu we współczesnym winiarstwie propagującego przyjazne dla środowiska zachowania i metody produkcyjne. Dotyczą one zwłaszcza ograniczania stosowania ostrych środków chemicznych przy uprawie winorośli i wykorzystywania naturalnych źródeł energii w winiarniach. Nawet wielcy producenci włączają się w ten trend, stosując bardziej ekologiczne opakowania (np. bag in box), zmniejszając wagę butelek czy stosując napęd hybrydowy w transporcie wina.

Coraz częściej napotykam też na swojej drodze wyznawców nowej religii winiarstwa: biodynamiki. Są to, przyznam, osobowości fascynujące. Wielominutowe wywody o odwiecznym rytmie natury, kosmologicznej łączności winnicy z ruchem planet i wpływie faz Księżyca na cykl rolniczy, o efekcie

Składniki:
10 tygrysich krewetek. Marynata: sok z 1/2 limonki; skórka z 1/2 limonki; 0,25 g nitek szafranu; 2 cm korzenia imbiru; łyżka oleju arachidowego; łyżeczka płatków chili; sól, pieprz kolorowy.
Parmezanowe koszyczki: 100 g parmezanu. Dodatki: 1/2 brzoskwini; cukinia; 10 kulek mozzarelli; kiełki, np. lucerny; papryczka chili.

Przygotowanie:
Krewetki: Do miseczki wsypujemy nitki szafranu i zalewamy je trzema łyżkami wrzącej wody. Mieszamy i zostawiamy na kilka minut, aż zabarwią na żółto. Obrane z pancerzy krewetki myjemy 
i osuszamy. Przyprawiamy je solą i pieprzem. Wrzucamy do miseczki, dodajemy płyn z szafranem, sok i skórkę z limonki, olej arachidowy, starty na drobnej tarce imbir oraz płatki chili. Całość dokładnie mieszamy i marynujemy przez minimum 30 minut. Zamarynowane krewetki grillujemy na elektrycznym grillu lub patelni ok. 2 minut z każdej strony. Dodatki: Cukinię stawiamy pionowo i przy pomocy obieraczki tworzymy paseczki z miąższem pośrodku

Kilka lat temu, w czasie podróży po RPA, De Wet Lategan, winemaker z Bergsiga w Breede River Valley, wypowiedział opinię, że riesling jest szczepem białych gron, o którym ludzie wiedzą, że jest najlepszy, ale rzadko go piją. Przyznaję, że wówczas przyjąłem to tylko jako żartobliwo-złośliwy bon mot uzasadniający niezbyt udane próby z tym szczepem w warunkach afrykańskich

W tym roku odbyłem krótką podróż między Wiesbaden a Koblencją i miałem sposobność popróbowania rieslingów w miejscowych weinstube. W zdecydowanej większości były doskonałe. Samo bogactwo rodzajów i roczników jest imponujące – w żadnym z odwiedzonych miejsc nie było mniej niż 300 różnych lokalnych win. Możliwości degustacji także są szerokie, większość bowiem win serwowanych jest z beczek w niewielkich porcjach i nie dotyczy to bynajmniej tylko win młodych, ale także kilkunastoletnich. Mnogość i różnorodność próbek skłoniła mnie do skonfrontowania opinii De Weta z miejscowymi winiarzami. Ich tłumaczenie było długie i choć

Argentyńczyk o włoskich korzeniach, Mauro Colagreco, jest trzygwiazdkowym szefem kuchni Michelin restauracji Mirazur w Mentonie, mieście usytuowanym na Lazurowym Wybrzeżu. To najlepsza restauracja we Francji, jak podaje BBC, najlepsza na świecie, World's 50 Best Restaurants 2019. Chef swoje doświadczenia zawodowe zbierał w szkole Gato Dumasa w Buenos Aires oraz pracując na francuskich dworach Bernarda Loiseau, Alaina Passarda oraz Alaina Ducasse. Sześć miesięcy po otwarciu własnej restauracji Mauro Colagreco został okrzyknięty przez przewodnik Gault & Millau „Objawieniem roku”.

Chefie Colagreco, twoje doświadczenia kulinarne pochodzą z całego świata. Jesteś Argentyńczykiem o włoskich korzeniach, żyjesz na stałe we Francji, a twoja żona jest Brazylijką. Słusznie międzynarodowe magazyny o tematyce kuchennej nazywają cię „szefem, który lepiej od innych ucieleśnia piruety globalnego gotowania nowej ery”. Jaki jest sekret twojej kuchni? 
Mirazur, lokal w którym pracuję, jest położony na włosko-francuskiej

Składniki:

Spód: 300 g herbatników; 150 g oleju kokosowego; 3 łyżki mleczka kokosowego.

Krem: opakowanie śmietany kokosowej (lub tłustej warstwy z mleczek kokosowych, potrzebne wam będą wówczas dwie puszki); 180 g roztopionej białej czekolady wegańskiej (iChoc, Bonvita lub domowa); 4 łyżki kremowego serka owsianego lub sojowego (u nas kanapkowy Oatly); 1/4 łyżeczki wanilii w proszku; 3 łyżki mleka roślinnego.

Dekoracja: świeże owoce; listki mięty; wiórki kokosowe/chipsy kokosowe.

Przygotowanie:

Spód: Zmielcie lub potłuczcie tłuczkiem herbatniki. Płynny olej kokosowy połączcie wraz
z mleczkiem i herbatnikami. Wymieszajcie dobrze i wylepcie kruchym ciastem formę do tarty. Włóżcie do lodówki na kilkanaście minut. Krem: Podgrzejcie czekoladę w kąpieli wodnej, zostawcie na krótką chwilę i zmiksujcie z serkiem owsianym i śmietaną kokosową. Następnie dodajcie mleko roślinne i wanilię w proszku. Zmiksujcie dobrze wszystkie składniki i wylejcie krem na schłodzony spód tarty. Trzymajcie w lodówce

Składniki:
Składniki na 10 czekoladek: olej kokosowy 30 g / 3 łyżki; miód - 2 łyżki/ 50 g; kakao ciemne - 15 g / 3 łyżki.

Przygotowanie:
Olej rozpuścić z miodem w garnuszku lub mikrofali. Dodać kakao i mieszać energicznie do uzyskania gładkiej masy. 3. Przelać do silikonowych foremek i wstawić do zamrażarki do momentu stężenia (15-20 minut). Zajadać lub obdarować!

Paulina Wilczyńska. Miłośniczka kulinarnej prostoty. Na co dzień jem, eksperymentuję, upraszczam i prowadzę minimalistycznego bloga z przepisami z 7 składników. Okazało się, że szczęśliwa siódemka to wszystko, czego potrzeba do stworzenia kolorowych, aromatycznych receptur, które po prostu działają. Gotowanie to mój sposób rozumienia świata i największa pasja, którą uwielbiam się dzielić. Wierzę, że absolutnie każdy potrafi gotować, wystarczy tylko przestać utrudniać sobie życie. wilkuchnia.pl

Składniki:
Warstwa owocowa: 160 g czerwonych łodyg rabarbaru, pokrojonych w kostkę 150 g truskawek, umytych i oszypułkowanych, 1/3 szklanki wody, 2 łyżki cukru.
Warstwa budyniowa: 450 ml mleka, 20 g mąki ziemniaczanej, 30 ml słodkiej śmietanki, 3 żółtka, łyżeczka pasty waniliowej, 3 łyżki cukru.
Warstwa śmietanowa: 250 ml schłodzonej słodkiej śmietanki kremowej, 2 łyżki drobnego cukru do wypieków.
Ponadto: Około 6-7 truskawek, umytych i oszypułkowanych.

Przygotowanie:
Umyty i pokrojony rabarbar wrzucamy do garnka o mocnym dnie. Zalewamy wodą, zasypujemy cukrem i gotujemy przez 15 minut, następnie wrzucamy pokrojone, umyte i oszypułkowane truskawki. Gotujemy, aż truskawki lekko zmiękną, przez około 4 minuty. Garnek z owocami odstawiamy do wystudzenia, a następnie przekładamy do szklanego naczynia do trifle.
Przygotowujemy budyń. Połowę mleka wlewamy do garnka o mocnym dnie, wsypujemy cukier, dodajemy wanilię i wstawiamy garnek na średni płomień. W międzyczasie łączymy resztę mleka z żółtkami,