Strona 2 - Blog

Krążąc tu i ówdzie po świecie, spotykam wielu oryginałów. Zaliczam do takich Aloisa Lagadera, który puszcza leżakującym winom kantaty Bacha, czy Rafaela Ambrę, uporczywie próbującego wyeliminować z procesu wytwarzania wina siarkę. Te ekstrawagancje są przejawem silnego nurtu we współczesnym winiarstwie propagującego przyjazne dla środowiska zachowania i metody produkcyjne. Dotyczą one zwłaszcza ograniczania stosowania ostrych środków chemicznych przy uprawie winorośli i wykorzystywania naturalnych źródeł energii w winiarniach. Nawet wielcy producenci włączają się w ten trend, stosując bardziej ekologiczne opakowania (np. bag in box), zmniejszając wagę butelek czy stosując napęd hybrydowy w transporcie wina.

Coraz częściej napotykam też na swojej drodze wyznawców nowej religii winiarstwa: biodynamiki. Są to, przyznam, osobowości fascynujące. Wielominutowe wywody o odwiecznym rytmie natury, kosmologicznej łączności winnicy z ruchem planet i wpływie faz Księżyca na cykl rolniczy, o efekcie

Joël Robuchon, uznawany za papieża kucharzy, jest posiadaczem rekordowych 28 gwiazdek Michelin. Jego restauracje znajdują się m.in. w Monako, Londynie, Tajpej, Paryżu, Las Vegas, Makau, Tokio, a ostatnio także w Bombaju i Bangkoku. W 1989 r. otrzymał tytuł „Chef of the Century”, przyznany przez znany przewodnik „Gault Millau”. Natomiast w 1994 r. „International Herald Tribune” uznała jego paryską restaurację, Joël Robuchon, za najlepszą restaurację świata

Które z podróży zainspirowały pana najbardziej? Jakie restauracje mógłby nam pan polecić? 
Wszystkie moje podróże są inspirujące, w każdym kraju, który odwiedzam, chciałbym poznawać nowe produkty i techniki gotowania. Niestety, nie mogę polecić żadnych specjalnych restauracji, ponieważ po prostu jest ich zbyt wiele – od ekskluzywnych restauracji po małe bary ukryte gdzieś na małej uliczce w Tokio.

Które z dań uważa pan za najbardziej przełomowe dla swojej kariery?
Jest danie, które najlepiej przedstawia mój styl gotowania – to la

Składniki:
1 duży seler; 1-2 łyżki oliwy z oliwek; sól.

Przygotowanie:
Seler obrać, pokroić na półcentymetrowe plastry, a następnie w słupki. Wrzucić je do miski, dodać 1-2 łyżki oliwy i za pomocą dłoni wymieszać tak, aby oliwa pokryła każdy słupek selera. Dodać sól i jeszcze raz wymieszać. Tak przygotowane kawałki ułożyć jedną warstwą na blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Piec w piekarniku nagrzanym do 200 °C przez około 30-40 minut, aż się zarumienią i będą chrupiące. W połowie pieczenia frytki należy przemieszać, aby upiekły się z każdej strony.

Magda Gembacka, psycholog społeczny, propagatorka zdrowego stylu życia, autorka książki Kolorowa kuchnia roślinna. Uczta dla podniebienia i zdrowie dla organizmu. Od 8 lat prowadzi blog ammniam.pl na którym dzieli się przepisami na roślinne dania dla małych i dużych. Fascynuje się medycyną żywienia, jest fanką doktora Deana Ornisha i doktora Joela Fuhrmana. Prowadzi grupowe i indywidualne warsztaty kulinarne, na których uczy roślinnego

Noc 10 sierpnia Toskańczycy spędzają poza domem. Na otwartej przestrzeni, tam, gdzie w nieograniczony sposób mogą  przyglądać się niebu. W tę noc wszyscy  będą wypatrywać spadających gwiazd.  Wierzą, że wypowiadane wtedy życzenia zawsze się spełniają. Na stołach zimne  przekąski. Może to być letnia sałatka z orkiszu, pieczone na ruszcie crostini z pomidorami i bazylią, miski z oliwkami, pieczone w piecu karczochy z oliwą i solonymi anchois, dzban oliwy, kawałki salami lub owczego sera. 

Składniki:
300  g  ugotowanej toskańskiej kaszy orkiszowej (farro); 200 g ugotowanego i wyłuskanego bobu  (favà); 100 g pokrojonego w kostkę salami finocchiona; 100 g sera młodego, owczego pecorino toscano; 2 średnie pomidory pokrojone w ósemki; 10 cebulek borettane  marynowanych w occie balsamicznym z Modeny; mała cebula cukrowa lub hiszpańska pokrojona w talarki.

Dressing: 
50 ml dobrej pikantnej  oliwy toskańskiej DOP; 1/2 łyżeczki ziaren kopru włoskiego roztartych w moździerzu;

 Składniki:
Przepis na 4 osoby:
jajka 4 (3 żółtka +1 jedno całe); starty ser pecorino romano 80 g; ser parmigiano reggiano 30 g; nietłusty boczek 100 g;
ciasto na jajku 200 g;
crème fraîche 100 g;
pieprz (na oko); Ciasto na jajku: 100 g mąki z twardego ziarna tzw. Semola; 50 g mąki typ „00“; 2 jajka; szczypta soli. 

Przygotowanie:
Wymieszać 1 całe jajko z 3 żółtkami i z serami parmigiano i pecorino oraz odać trochę zmielonego pieprzu tak, by powstał gęsty krem. Gotować go chwilkę w Bain-Marie (bemar). Wyciąć małe kwadraciki z cienkiego paska ciasta i nadziać go poprzednio przygotowanym kremem. Zamknąć kwadraciki, łącząc każdy róg z przeciwległym tak, by stworzyły formę gwiazdki. Boczek pociąć na podłużne paseczki, podsmażyć go na patelni, a następnie osuszyć. Przygotować stopione fondue złożone z crème fraìche i startego pecorino, wylać całość na dno talerza. Położyć na kremie pierożki i chrupiący boczek, posypać całość pieprzem.

Międzynarodowej sławy włoski szef kuchni Antonello

Przychodzi taki czas, kiedy inni uważają, że powinieneś przemówić, opowiedzieć, podzielić się doświadczeniem. To miłe, ale momentami przerażające. „Czy wróci Pan do aktorstwa? Czy kupił Pan winnicę w Hiszpanii? Co Pan sądzi o polskiej piłce nożnej?”. To standard. Ale co powiedzieć drugiemu człowiekowi, który pyta o szczęście, miłość, o rzeczy ważne?

Jeszcze dziesięć lat temu byłem przekonany, że doskonale znam odpowiedź. Wino zaprowadziło mnie w miejsca, które te teorie obaliły. Okazało się, że w pewnym momencie niektóre aksjomaty przestają być aksjomatami. Że szczęście może oznaczać codzienne zadowolenie i bezpieczeństwo. Radość z dobrej pogody i niezmienności świata. Od pokoleń, od lat, od miesięcy. Poszukiwanie nowości, podążanie za modami – to atrybut młodości. A co potem? Czy jesteśmy skazani na pustkę i bezsens? Winiarze uważają, że dojrzały człowiek jest jak wino w beczce – ma w sobie całą przeszłość, ale najlepsze ma jeszcze przed sobą. Spokojnie czeka na swój czas. Odcina kupony.

Wszechstronny kucharz i propagator organicznej żywności. Jego restauracja, Mirazur, została wyróżniona dwiema gwiazdkami Michelin. Pochodzi z Argentyny i ma włosko-hiszpańskie korzenie. Szlify zdobywał we Francji, a inspiruje się Japonią. Ten kulturowy tygiel można wyczuć w jego niesamowitych potrawach. 

Jakie są twoje ulubione letnie produkty?
Kocham pomidory, mam 43 odmiany w swoim ogrodzie. Uwielbiam na przykład sorbet z zielonych pomidorów i jabłek granny smith.

Najbardziej zaskakujące danie w twoim życiu?
Danie z cebuli przyrządzone przez Alaina Passarda. Wyjął cebulę z lodówki i wykonał z niej perfekcyjną, niesamowitą potrawę. 

Bez jakich produktów nie możesz się obejść w kuchni?
Bez oliwy, czosnku i cebuli.

Które z twoich podróży zainspirowały cię najbardziej?
Te do Japonii. Mają tam niesamowitą kuchnię i techniki gotowania, które są przekazywane od pokoleń. Nauczyłem się bardzo wiele dzięki japońskiej kulturze.

Czy znajdziemy w twojej kuchni wpływy południowoamerykańskie? 

Strangolapreti to tradycyjna potrawa z włoskiego Trydentu, która najbardziej nas zaciekawiła. W tradycyjnej trydenckiej kuchni nic się nie marnowało – nie można było sobie na to pozwolić. Strangolapreti są kwintesencją kuchni tego włoskiego, górskiego regionu. Robi się je wykorzystując starte, czerstwe pieczywo. Czerstwe pieczywo, szpinak, jajka, parmezan i ricotta – tych kilka składników wystarczy, aby przyrządzić pyszny i sycący obiad lub kolację. Jeżeli nie masz czerstwego pieczywa, nic nie szkodzi, możesz je zastąpić bułką tartą.

Składniki:

250-400 g suchej białej fasoli jaś; 2-3 jabłka; 70-100 ml bulionu warzywnego lub wody; sporo majeranku (świeży lub suszony); sól; pieprz; odrobina gałki muszkatołowej; oliwa z oliwek lub olej; natka pietruszki.

Przygotowanie:

Fasolę namocz w wodzie na około 8-12 godzin. Następnie ugotuj w lekko osolonej wodzie. Niech fasola będzie miękka „na ząb” – trzeba uważać by się nie rozgotowała. Jabłka umyj i pokrój na ósemki lub mniejsze części. Nie obierałam

Pisałem ostatnio o najwyraźniejszym i najbardziej elektryzującym w dzisiejszym świecie winiarskim podziale na Europę i Nowy Świat. Wspominałem też o udanych mariażach tych dwu światów – europejskich winiarzach, którzy przenieśli się na szczodre dla winnej latorośli tereny nowoświatowe, zabierając ze sobą nie tylko doświadczenie, ale przede wszystkim europejski sznyt. O jednym z tych producentów, włosko-chilijskim De Martino, chciałbym państwu opowiedzieć tym razem.

Niedawno miałem okazję spotkać Sebastiana De Martino, który na zaproszenie naszej firmy – Kondrat Wina Wybrane – przyjechał do Polski, aby przeprowadzić kilka degustacji swoich rodzinnych dzieł sztuki (winiarskiej). Sebastian – urodzony już w Chile – jest reprezentantem czwartego pokolenia włoskiej rodziny z Abruzzo, która od ponad 80 lat zajmuje się produkcją wina w Chile. Przez te lata prowadzili uprawy na 347 parcelach rozrzuconych na całej długości kraju (a długi to kraj, oj długi), a z 347 wybrali 50 najlepszych. Każda

Rodzina Troisgros jest jedną z najpotężniejszych i najstarszych rodzin francuskiej gastronomii. Jej przygoda z kuchnią zaczęła się już w latach 20. XX w., gdy Marie i Jean-
-Baptiste prowadzili kawiarnię Chalons, a następnie otworzyli hotel z restauracją w Roanne. Ich syn Pierre oraz wuj Jean po naukach u legendarnego Fernanda Pointa wznieśli Maison Troisgros na szczyty kulinarnych możliwości. Restauracja otrzymała trzy gwiazdki Michelina w 1968 r. i ma je do tej pory. Obecnie pieczę nad gastronomicznym imperium ma wnuk założyciela – Michel Troisgros, który uczył się fachu u najlepszych kucharzy swej epoki, takich jak Alain Chanel czy Michel Guérard. Oprócz prowadzenia trzygwiazdkowej restauracji La Maison Troisgros zarządza wraz z żoną czterogwiazdkowym Hôtel Moderne oraz restauracjami: Le Central i La Colline du Colombier w Roanne, Le Koumir w Moskwie, jednogwiazdkową La Table du Lancaster w Paryżu oraz Cuisine(s) Michel Troisgros w Century Hyatt Hotel w Tokio. Rodzeństwo Michela zarządza